freestuff.gr αρχική σελίδα
 FAQFAQ    ΑναζήτησηΑναζήτηση   Λίστα ΜελώνΛίστα Μελών   Ομάδες ΜελώνΟμάδες Μελών   <b>Εγγραφή Μέλους</b>Εγγραφή Μέλους 
 ΠροφίλΠροφίλ   Επιλογές μέλους Επιλογές   Τα bookmarks μου Τα bookmarks μου   Προσωπικά μηνύματαΠροσωπικά μηνύματα 
  διαφήμιση  

Καλώς ήρθατε στο forum μας! Για να συμμετάσχετε στις συζητήσεις θα πρέπει να είσαστε μέλος. Γίνετε μέλος τώρα!.

Ο Λιαντίνης δεν ήταν ποιητής...


 Forum index » Διάφορα » Τέχνες και Γράμματα » Λογοτεχνία, Βιβλία & Κόμικς
Moderators:  Super-Moderators, cdhyper
Εισαγωγή νέου Θέματος   Απάντηση στο Θέμα Σελίδα 1 από 1 [1 Μήνυμα]       Mark the topic unread :: Προηγούμενο θέμα :: Επόμενο θέμα
ΑποστολέαςΜήνυμα
cdhyper
Literature Moderator

Μέλος από: 23 Ιουν 2001
Βοηθήματα: 4
Νέα: 4
Μηνύματα: 256+

Περιοχή: Φωτονερόπετρα
View users profile Visit posters website
ΜήνυμαΣτις: 07 Μαρ 2010 01:38    Θέμα: Ο Λιαντίνης δεν ήταν ποιητής... Απάντηση με παράθεση  Mark this post and the followings unread

Ας δούμε τι λέει το σύγχρονο άσμα του Rick Ocasek και του Μάνου Ξυδούς σαν γλαφυρή εισαγωγή: «Οι ποιητές, βρεγμένοι από κλάματα, ταιριάζουν δάκρυα σε αστικά σαλόνια. Κρύβονται πίσω από γυναίκες δυνατές. Δεν είναι άντρες μα σύννεφα με παντελόνια.»

Κοντά 10 χρόνια πέρασαν από τη χρονική στιγμή κατά την οποία έπεσε στα χέρια μου η Γκέμμα. Και λέω «έπεσε» καθώς το βασικό μου κίνητρο για να έρθω σε επαφή με τον Δημήτρη Λιαντίνη ήταν ο σάλος και η δημοσιότητα που είχε προκύψει από την τότε εξαφάνισή του. Επομένως δεν ήταν ούτε προϊόν ωρίμου σκέψεως, ούτε σύστασης. Απλή περιέργεια. Για ένα έτος δεν πρόλαβα να τον είχα καθηγητή, πώς να ήταν άραγε…

Λίγες ημέρες μετά άνοιξα τις πρώτες σελίδες από την ερώτηση της Μαργαρίτας. Μία ώρα αργότερα, όντας ακόμα κολλημένος σε αυτές τις πρώτες σελίδες, άφησα κάτω το βιβλίο και άρχισα να βασανίζομαι από την βαθύτατα υπαρξιακή ερώτηση: «Είμαι ηλίθιος;». Έχω στα χέρια μου ένα βιβλίο φιλοσοφικό, σπουδάζω φιλοσοφία, και όμως αυτή η «φιλοσοφία» μου είναι τόσο άγνωστη, στα πρόθυρα του ακατανόητου. Την επόμενη ημέρα ανοίγω τα βιβλία φιλοσοφίας της σχολής μου και όλα κυλούν ομαλά όπως πάντα. Πλήρης κατανόηση, σε δύο ώρες βγάζεις εκατό σελίδες και την επόμενη ημέρα στις εξετάσεις γράφεις άριστα. «Δεν γίνεται» λέω. Ανοίγω πάλι τη Γκέμμα. Φτάνω στον Αρσενοκοίτη. Ξανακλείνω και πάλι η ίδια διαδικασία τμηματικής μελέτης για τους επόμενους μήνες. Κάθε φορά κέρδιζα και κάτι παραπάνω. Κάθε φορά καταλάβαινα ότι η φιλοσοφία τελικώς είναι πιο δύσκολη από την εξεταστέα ύλη στο πανεπιστήμιο. Μετά άνοιξα τον Ζαρατούστρα του Νίτσε, μετά την φαινομενολογία της Ύπαρξης του Χάιντεγκερ, μετά το «Είτε, είτε» του Κίρκεγκωρ και τον μύθο του Σισσύφου του Καμύ. Καθώς προχωρούσα, έφτασα και στο κατώφλι των κοσμολόγων της Ιωνίας. Αφοριστικός τρόπος γραφής, συμπυκνωμένη γνώση που απαιτεί να δουλέψεις εσύ πάνω της και όχι να δουλέψει εκείνη για σένα. Μία γνώση που σε βάζει απέναντι από τον εαυτό σου, να τον κρίνεις, να τον διαλύσεις, να τον καταδικάσεις σε αιώνια αμφιβολία. Και όταν νιώσεις πώς έχεις ξεφύγει από τον μέσο όρο των ανθρώπων, πως έχεις φτάσει στο σημείο να ασχολείσαι παραγωγικώς με τα πιο εμβριθή κείμενα που έχουν γραφτεί ποτέ, πως είσαι κάτι το ξεχωριστό, τότε έρχεται η Μελέτη Θανάτου να σε εξισώσει με μία πέτρα, ένα φυτό, ένα χαμερπές ζωύφιο που παίζει την ανόητη ζωή του κορώνα-γράμματα κάθε φορά που ξεσπά μια ξαφνική νεροποντή.

Αυτός ήταν ο Λιαντίνης. Ένας άνθρωπος που με τη φιλοσοφία του διευρύνει τα σύνορα του ανθρώπινου: από την μετριότητα του μέσου αστού, στην υπερβολή της μεγαλοφυΐας και από την παντοδυναμία της νόησης στην καταρράκωση του Εγώ, στην κοσμική ασημαντότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Από εκεί που πιστεύεις ότι όλο το σύμπαν φτιάχτηκε για σένα, σε βάζει στη θέση σου: Δεν σε έχει ανάγκη το σύμπαν. Είσαι σκιά ονείρου, είσαι φύλλο που το σκορπίζει ο άνεμος, είσαι ένα τραγικό ον και αν δεν το κατανοήσεις, ο θάνατος θα σε εκδικηθεί. Το τέλος σου θα είναι δυσβάσταχτο όταν οι ρίζες του Εγώ σου θα έχουν ατσαλωθεί και μόνο βασανιστικά θα μπορούν να σπάσουν για να σε μεταφέρει ο Χάρος από το Είναι στο Μηδέν. Γίνε Μηδέν από πριν αν μπορείς για να σωθείς. Ένα τέτοιο Μηδέν όμως σαν το άθροισμα της συνολικής συμπαντικής ενέργειας. Ένα Μηδέν που ξέρει το ρόλο του, ένα Μηδέν που είναι τα πάντα, που δίνει στους άλλους εκείνο που πιστεύουν ότι λέγεται ζωή.

Διάβασα όλα του τα βιβλία. Και του Λιαντίνη και των υπαρξιστών φιλοσόφων και των διασωθέντων προσωκρατικών αποσπασμάτων. Και όχι μόνο αυτά φυσικά. Διάβασα και ανοησίες όπως του Γκαμπριέλ Μαρσέλ και των στοχαστών του ιστορικά ανύπαρκτου Βυζαντίου. Διάβασα όμως και τον υψηλό στοχασμό της αναλυτικής φιλοσοφίας του Ράσελ και του Βιτγκενστάιν, την επαναστατική λογοκρατούμενη και ιδεαλιστική φιλοσοφία του γαλλικού διαφωτισμού, τον επιστήμονα Αριστοτέλη, τους εργάτες Πυθαγορείους, τους συνετούς Στωϊκούς φιλοσόφους και τους ασυγκράτητους Σοφιστές, πλάι στους Ηδονιστές (μετριοπαθείς και μη) και τον Σωκράτη, τον πλατωνικό. Και πόσους άλλους… Τι τεράστιος που είναι ο κορμός της φιλοσοφίας και πόσα σάπια μέρη του είναι έτοιμα να ξεφλουδίσουν και να χαθούν στη λάσπη της ιστορικής λήθης.

Ξέρεις, η φιλοσοφία δεν είναι θεωρία. Είναι αναγκαίο κακό το να μιλάς δημόσια και να γράφεις βιβλία. Η φιλοσοφία είναι πράξη, είναι τρόπος ζωής. Καθημερινής ζωής. Αν άλλα λες και άλλα πράττεις, δεν είσαι φιλόσοφος, είσαι ένας γελοίος απατεώνας. Γι αυτό να εκτιμάς τους φιλοσόφους που αυτά που λένε είναι καθρέφτης των όσων ζουν. Και ο Λιαντίνης το είπε: «Είναι αδιέξοδο το να σας πω ότι δεν φοβάμαι το θάνατο. Λείπει η απόδειξη. Περιμένετε και θα έρθει.». Τι ήθελε να πει σε αυτήν του τη δημόσια δήλωση που έχει καταγραφεί και οπτικοακουστικά; Ότι απλούστατα δεν γίνεται από τη μία να ισχυρίζομαι ότι ο άνθρωπος πρέπει να εξισωθεί με ένα οποιοδήποτε φυσικό ον για να καταρρακώσει το Εγώ του ώστε να μη φοβάται το θάνατο και από την άλλη εγώ προσωπικά ως Λιαντίνης να τρέμω το θάνατο εξαιτίας του δικού μου Εγώ:

Σε όλη μου τη ζωή ανόητοι άνθρωποι (θα έλεγε ο Λιαντίνης) που κυνηγάτε τα μάταια, προσπαθώ να σας δείξω να αποδέχεστε την αλήθεια της φύσης και να ζείτε σαν μέρος της, με όλες τις χαρές και τις λύπες που αυτό συνεπάγεται. Προσπαθώ να σας δείξω ότι ο άνθρωπος πρέπει να ζει με την ηθική της γνώσης και όχι με την ηθική της διεισιδαιμονίας και των προλήψεων. Ο θάνατος δεν είναι τιμωρία, δεν είναι έκπτωση και φθορά όπως μας λένε οι τραγόπαπες, είναι το πιο βέβαιο φυσικό γεγονός. Είναι εκείνο που μας κάνει ανθρώπους. Είναι εκείνο που μας επιβεβαιώνει την ανθρώπινη φύση μας, εκείνο που νοηματοδοτεί το πρόσωπό μας, ο σκοπός μας, το Τέλος. Αυτό είναι ο θάνατος.

Αυτό μας έλεγε ο Λιαντίνης όταν δήλωνε δημόσια ότι θα αποδείξει πως δεν φοβάται το θάνατο. Διαφορετικά όλη του η φιλοσοφία θα ήταν αναπόδεικτη. Θα ήταν άλλη μια βλακεία στις τόσες χιλιοειπωμένες φιλοσοφικές βλακείες που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία σε όλους τους αιώνες. Κενά μεγάλα λόγια που ούτε ο ίδιος ο συγγραφέας τους δεν τα πιστεύει. Η απόδειξη ήταν μέρος της φιλοσοφίας του και όποιος δεν το κατανοεί αυτό δεν λέγεται φιλόσοφος. Όποιος δεν το κατανοεί αυτό, νομίζει πως η φιλοσοφία είναι μια στοίβα αραχνιασμένα και κιτρινισμένα βιβλία στα ράφια μιας βιβλιοθήκης που στέκεται δίπλα στο εικονοστάσι της παναγίτσας της μεγαλόχαρης.

Αν πάρουμε από τον Λιαντίνη την πράξη του, αν κλείσουμε τα μάτια μας και θεωρήσουμε ότι δεν πέθανε αυτοθέλητα και πρόωρα, μηδενίζουμε όλο του το έργο. Θεωρούμε ότι ο Λιαντίνης ήταν ασυνεπής, δεν ακολούθησε το έθος που ο ίδιος όρισε. Έγινε με λίγα λόγια ένας ανήθικος ανθρωπάκος που από τη μία μας προέτρεπε στο να μην κυνηγάμε τα μάταια του Εγώ μας και από την άλλη ο ίδιος απολάμβανε τη σύνταξή του σε ένα πολυτελές σπίτι περιμένοντας τον φυσικό θάνατο μέσα στην δόξα του πολυτάλαντου λογοτέχνη και ποιητή, του αινιγματικού «καθηγητή πανεπιστημίου» που συνήθιζε να παίζει με τις λέξεις και τους γρίφους.

Αν γύριζε πίσω και τον βλέπαμε πάλι να διδάσκει δεν θα χαιρόμασταν. Θα μας έβρισκε απέναντί του γιατί απλά θα μας είχε εξαπατήσει. Όμως ο Λιαντίνης δεν ήταν απατεώνας. Όποιος ασχοληθεί έστω και λίγο στα σοβαρά μαζί του, καταλαβαίνει ότι ποτέ ο Λιαντίνης δεν θα γύριζε πίσω. Όλοι όσοι άκουσαν ότι ο Λιαντίνης εξαφανίστηκε, ήταν βέβαιοι ότι ήρθε η μέρα της απόδειξης, ήρθε η μέρα του αυτοθέλητου θανάτου του, η μέρα της ολοκλήρωσης της φιλοσοφίας του. Δεν χρειάζονταν ούτε να παρατηρήσουν τον Λιαντίνη νεκρό για να πειστούν, ούτε να περιμένουν κάποια ιατροδικαστική εξέταση. Αυτά θα ήταν για τον πολύ κόσμο που «ανοηταίνει». Όταν ο Λιαντίνης έφυγε, δεν το έκανε ούτε για πλάκα, ούτε για να αφήσει κάποιον γρίφο άλυτο. Όλοι οι γρίφοι είχαν ήδη λυθεί τη στιγμή της αναχώρησής του. Για όσους τον είχαν μελετήσει βέβαια.

Είχε σχεδιάσει «βήμα βήμα» το θάνατό του. Ήταν η απόδειξη της φιλοσοφίας του. Τόσες αναπόδεικτες φιλοσοφίες μας έκαναν να γελάμε όλους αυτούς τους αιώνες. Ευτυχώς του Λιαντίνη δεν ήταν μία από αυτές. Μας δίδαξε να είμαστε συνεπείς σε αυτά που λέμε. Μας δίδαξε να είμαστε ακέραιοι και αληθινοί, να αποθεώνουμε τη φύση και την ομορφιά της, να αποζητούμε τη γνώση και να καταρρίπτουμε το δόγμα, τη μισαλλοδοξία και την προκατάληψη. Και στα λόγια και στην πράξη. Μας δίδαξε ότι ο φιλόσοφος πάνω από όλα πράττει, δεν διδάσκει. Αυτός που μόνο μιλάει είναι ποιητής. Και από ποιητές είμαστε πλήρεις. Οι ποιητές, σύμφωνα με ένα μοντέρνο άσμα, είναι βρεγμένοι από κλάματα. Και άλλους τέτοιους δεν χρειαζόμαστε. Ο Λιαντίνης δεν ήταν ποιητής, όπως και όλοι όσους λάτρεψε και διδάχτηκε από αυτούς δεν ήταν ποιητές. Ήταν φιλόσοφοι, σε μερικές στιγμές ίσως έμμετροι, ίσως εκείνοι από τους φιλοσόφους που αποθέωναν την ομορφιά λίγο πιο παραστατικά από τους άλλους. Αλλά δεν έγραφαν, δεν μιλούσαν, έπρατταν. Τόσο ο Λιαντίνης, όσο και κάποια ελάχιστα πρόσωπα στην ανθρώπινη ιστορία (μετρημένα στα δάχτυλα), αποτελούν για όλους εμάς τους τραγικούς ανθρώπους ορόσημα. Ο πιο σύντομος δρόμος για να διανύσουμε αυτά τα ορόσημα είναι από κορυφή σε κορυφή. Αλλά ο Νίτσε θα μας πει ότι για κάτι τέτοιο θέλουμε ψηλά ποδάρια. Ευτυχώς, αυτά τα ποδάρια είναι στο χέρι μας να τα ψηλώσουμε. Και αυτή τη φορά, με σύμμαχο τη φύση.

-----------

6 Μαρτίου 2010

Παναγιώτης Πέρρος
Απόφοιτος Φ.Π.Ψ. Μ.Δ.Ε Ηθικής, Υπ δρ. Φιλοσοφίας

_________________
Σύγκριση τιμών Supermarket: http://www.shopnsave.gr
Νέα Ιταλικα επιπλα κουζινας
Για φιλοσόφους: http://filosofia.gr και http://liantinis.org
Εμφάνιση Μηνυμάτων:   
Εισαγωγή νέου Θέματος   Απάντηση στο Θέμα Σελίδα 1 από 1 [1 Μήνυμα] Mark the topic unread :: Προηγούμενο θέμα :: Επόμενο θέμα
 Forum index » Διάφορα » Τέχνες και Γράμματα » Λογοτεχνία, Βιβλία & Κόμικς
Τώρα είναι 09 Δεκ 2016 11:34 | All times are UTC + 2


Email This Page to Someone! add to Favorites

     Powered by p h p B B © 2001,2005 p h p B B Group
Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του freestuff.gr στο email: freestuff.gr(παπάκι)gmail.com


Copyright © 1999-2013 Freestuff.gr All Rights Reserved  
Version Aegean, designed by N. Tsaganos