Η σελίδα μας αναβαθμίστηκε, γι' αυτό τον λόγο τα μέλη μας θα πρέπει να ζητήσουν νέο κωδικό πρόσβασης από την υπηρεσία "Αποστολή κωδικού πρόσβασης".
Εάν το email με τον νέο κωδικό δεν έρθει στο inbox κοιτάξτε και στο spam folder. Ο server είναι φρέσκος και δεν έχει το reputation που του αξίζει.

Αγαπημένο ποίημα???

Μια περιοχή για όλα τα είδη της έντυπης και διαδικτυακής Λογοτεχνίας και των αγαπημένων μας Κόμικς.

Συντονιστές: cdhyper, Super-Moderators

Άβαταρ μέλους
MariaN
Δημοσιεύσεις: 169
Εγγραφή: 06 Ιαν 2004 16:16
Τοποθεσία: athina

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από MariaN » 27 Ιαν 2004 17:05

αναφέρεται σε ποιήματα κι αν ο καθένας γράφει κατεβατά απο αγαπημένα τραγούδια τότε το topic θα πάρει άλλη πορεία
proswpika pantws nomizw pws polla ap'ta "kala" tragoudia einai kapoia poiimata pou apla eixan tin "tyxi" na melopoiithoun kai na tragoudithoun ksana kai ksana wste na apotypwthoun kalytera stin mnimi kai na ginoun gnwsta kai s'aytous pou einai sxetika apithano na endiaferthoun pote na diabasoun poiisi...opote den symfwnw...kai parathetw ena ap'ta agapimena mou tragoudismena poiimata:

But The Wind Was Stronger Lyrics

Artist(Band):Diary of Dreams

Wind o` carry me away
Guide my angels -unlink their chains
Words find echoes in my past
My delusion now unmasked
I dare to touch this bodies surface
Temptation blinding my resistance
I could linger so much longer
But the wind was stronger

Yes I know my eyes are sinning
Longing for what is not mine
Defend her purity with mercy
Thread my guts, cut off my tongue
Merge my conflict with the wind
Mesmerise my childish instincts
Then I will not suffer any longer
But still the wind was stronger

My puppets, angels, dolls and she
Starring, whispering at me
Ready to drop - in chains paralysed
On naked skin I feel their glares
Embarrassed of what they might see
I cannot speak, I cannot think
Scared to death I move no longer
Yes, I guess the wind was stronger



kai ena poiima pou an kai apo mono tou einai texni anaferetai stin texni kapoiwn allwn:

Beacons

by Charles Baudelaire
European. Written in 1861.

Reubens, river of forgetfulness, garden of sloth,
Pillow of wet flesh that one cannot love,
But where life throngs and seethes without cease
Like the air in the sky and the water in the sea.

Leonardo da Vinci, sinister mirror,
Where these charming angels with sweet smiles
Charged with mystery, appear in shadows
Of glaciers and pines that close off the country.

Rembrandt, sad hospital full of murmurs
Decorated only with a crucifix,
Where tearful prayers arise from filth
And a ray of winter light crosses brusquely.

Michelangelo, a wasteland where one sees Hercules
Mingling with Christ, and rising in a straight line
Powerful phantoms that in the twilight
Tear their shrouds with stretching fingers.

Rage of a boxer, impudence of a faun,
You who gather together the beauty of the boor,
Your big heart swelling with pride at man defective and yellow,
Puget, melancholy emperor of the poor.

Watteau, this carnival of illustrious hearts
Like butterflies, errant and flamboyant,
In the cool decor, with delicate lightning in the chandeliers
Crossing the madness of the twirling ball.

Goya, nightmare of unknown things,
Fetuses roasting on the spit,
Harridans in the mirror and naked children
Tempting demons by loosening their stockings.

Delacroix, haunted lake of blood and evil angels,
Shaded by evergreen forests of dark firs,
Where, under a grieving sky, strange fanfares
Pass, like a gasping breath of Weber.

These curses, these blasphemies, these moans,
These ecstasies, these tears, these cries of "Te Deum"
Are an echo reiterated in a thousand mazes;
It is for mortal hearts a divine opium!

It is a cry repeated by a thousand sentinels,
An order returned by a thousand megaphones,
A beacon lighting a thousand citadels
A summons to hunters lost in the wide woods.

For truly, O Lord, what better testimony
Can we give to our dignity
Than this burning sob that rolls from age to age
And comes to die on the shore of Your eternity?


Translated by William A. Sigler

Άβαταρ μέλους
matakia
Honorary Member
Δημοσιεύσεις: 588
Εγγραφή: 13 Οκτ 2003 00:19
Επικοινωνία:

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από matakia » 27 Ιαν 2004 17:12

den diafwnoume ka8olou oti uparxoun poihmata pou exoun melopoih8ei kai exoun ginei gnwsta me auton ton tropo...allwste uparxei kai to katallhlo topic, pou anaferoume merika apo auta

http://www.freestuff.gr/forums/viewtopic.php?t=7427

sthn sugkekrimenh omws periptwsh h parathrhsh egine giati milagame gia ena tragoudi kai oxi gia ena poihma pou exei melopoih8ei (allwste to eipe kai to idio to paidi, oti einai tragoudi kai mono)....

8)

Άβαταρ μέλους
Esmeralda.
Δημοσιεύσεις: 8
Εγγραφή: 11 Ιαν 2004 18:02
Τοποθεσία: Attiki

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από Esmeralda. » 07 Φεβ 2004 21:19

Οι αγαπημένοι μου ποιητές είναι ο Καβάφης ,ο Καβαδδίας ,η κική Δημουλά και φυσικά ο μεγάλος μας Ελύτης ...
Σαν γυναίκα θα αρχίσω με ένα ποιήμα της Κ.Δημουλά που είναι από τα πιο αγαπημένα μου και είναι το μοτο μου για κάθε νέα αρχή....

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

Φορέσαμε μια ξαστεριά στα μάτια
Τη νύχτα με τις φωτοβολίδες της ελπίδας κεντήσαμε
Και με συνέπεια εφοδιαστήκαμε
Σκοτώσαμε την επιφύλαξη με την αιχμή του απόλυτου.
Την σιωπή μας μ ένα καικι προς ορίζοντας φυγαδεύσαμε
Στρώσαμε το τραπέζι του αναπάντεχου
Με δυο ποτήρια να κεράσουμε το ενδεχόμενο,
Ανάβοντας το κερί ευαισθησίας πλάι στην καρδιά μας…
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος Esmeralda. την 07 Φεβ 2004 21:44, έχει επεξεργασθεί 1 φορά συνολικά.

Άβαταρ μέλους
Esmeralda.
Δημοσιεύσεις: 8
Εγγραφή: 11 Ιαν 2004 18:02
Τοποθεσία: Attiki

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από Esmeralda. » 07 Φεβ 2004 21:21

Ακομη ενα της Κικής Δημουλά


Ο πληθυντικός αριθμός.

Ο έρωτας
Όνομα ουσιαστικόν,
Πολύ ουσιαστικόν.
Ενικού αριθμού.
Γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
Γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος
Όνομα ουσιαστικόν.
Στην αρχη ενικός αριθμός
Και μετα πληθυντικός
Οι φόβοι
Οι φόβοι
Για όλα απο δω και πέρα

Η μνήμη
Κύριο όνομα των θλιψεων
Ενικού αριθμού
Μόνον ενικού αριθμού
Και άκλιτη
Η μνήμη,η μνήμη , η μνήμη

Η νύχτα
Όνομα ουσιαστικόν
Γένους θηλυκού
Ενικός αριθμός
Πληθυντικός αριθμός
Οι νύχτες
Οι νύχτες απο δω και πέρα.

Απο την συλλογή «το λίγο του κόσμου»

Άβαταρ μέλους
Youli
Honorary Member
Δημοσιεύσεις: 1586
Εγγραφή: 29 Δεκ 2000 01:00
Τοποθεσία: Στο ηρωικό Τριπιτσούνι

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από Youli » 18 Φεβ 2004 00:07

Το χειρότερο δεν είναι που με έκλεισαν σ' αυτή τη φυλακή
και πήραν τα κλειδιά και έφυγαν,
μα που δεν ξέρω ως που φτάνει η φυλακή μου,
που δεν ξέρω το περίγραμμά της,
για να κάνω επιτέλους, σαν άνθρωπος κι εγώ,
μιαν απόπειρα αποδράσεως.

Το ανακάλυψα σήμερα...

Κώστας Μόντης, Η Φυλακή

Άβαταρ μέλους
The Skyfaller
Δημοσιεύσεις: 2
Εγγραφή: 21 Φεβ 2004 01:40

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από The Skyfaller » 21 Φεβ 2004 02:09

Παραθέτω το ακόλουθο από μνήμης. Όταν θυμηθώ τίτλο και ποιητή θα τα συμπληρώσω...

Μην πεις πως θες να μ' αγαπάς αιώνια, σαν δεν ξέρεις
ποιοι σπόροι πέφτουν στην ψυχή και αγάπες νέες ανθίζουν.
Μην πεις πως θα λησμονηθώ, κι άθελα στη μνήμη σου με φέρεις
σαν οι καυμοί και πόθοι σε φλογίσουν.
Στη λύπη μας και στη χαρά, συχνά οι νεκροί γυρίζουν
και οι ζωντανοί πεθαίνουνε χωρίς να το γνωρίζουν.



Επίσης βρίσκω καταπληκτικό το Μονόγραμμα και τη Μαρίνα των βράχων του Ελύτη, αλλά δεν έχω τόσο καλή μνήμη για να σας τα πω απ' έξω... :p

Edit: Φλασιά! Μαρίνος Σίγουρος είναι ο ποιητής.... και "Ποτέ και Πάντα" ο τίτλος.....

Άβαταρ μέλους
maloudenio
Δημοσιεύσεις: 508
Εγγραφή: 16 Δεκ 2003 14:13
Τοποθεσία: 1ο κοτέτσι δεξία μετά τον σταύλο!

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από maloudenio » 13 Νοέμ 2004 23:51

When things go wrong
as they sometimes will,
rest if you must,but don't ever quit!
Don't give up,never say "die"!
You may succeed with another try!
Success is failure turned inside out,
a tint of silver in a cloud of doubt!
You never can tell how close you are,
it may be near when it seems so far.
Never give up when you feel forlorn...
It's always DARKEST JUST BEFORE THE DAWN!...

Shakespeare



υγ.Αφιερωμένο σε κάποιον που χάρη σ'αυτόν γίνομαι καλύτερος άνθρωπος......
Τον ευχαριστώ!..........
Και όμως... τα γαϊδούρια πετάνε!!

Άβαταρ μέλους
mechpanos
Honorary Member
Δημοσιεύσεις: 1709
Εγγραφή: 20 Μαρ 2003 00:59
Τοποθεσία: Athens - Pyrgos
Επικοινωνία:

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από mechpanos » 24 Ιουν 2006 14:59

Αυτό που μου αρέσει στον Καβάφη, είναι τα διδακτικού χαρακτήρα ποιήματά του - με στοιχείο κάτι από αρχαιοελληνική φιλοσοφία...

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Πύργος θεός Πανηλειακός!!

Άβαταρ μέλους
GeoStuff
Honorary Member
Δημοσιεύσεις: 7495
Εγγραφή: 16 Νοέμ 2005 03:12
Τοποθεσία: Στα αλατορυχεία της Ζουαζιλάνδης...

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από GeoStuff » 28 Ιουν 2006 12:51

The Raven by Edgar Allan Poe


Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more."

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore -
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,
"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more."

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you"- here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore?"
This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!" -
Merely this, and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:
Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore -
Let my heart be still a moment and this mystery explore; -
'Tis the wind and nothing more."

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore;
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore.
"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no craven,
Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore -
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning- little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blest with seeing bird above his chamber door -
Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,
With such name as "Nevermore."

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered- not a feather then he fluttered -
Till I scarcely more than muttered, "other friends have flown before -
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."
Then the bird said, "Nevermore."

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -
Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore
Of 'Never - nevermore'."

But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;
Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore
Meant in croaking "Nevermore."

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamplight gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.
"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee - by these angels he hath sent thee
Respite - respite and nepenthe, from thy memories of Lenore:
Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -
On this home by horror haunted- tell me truly, I implore -
Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore -
Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked, upstarting -
"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken!- quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamplight o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted - nevermore!
Κούκλα Μου Φρεγάτα Σκίζεις Τον Ωκεανό... Μοιάζεις Στον Τιτανικό!!!

Άβαταρ μέλους
teo_ramones
Δημοσιεύσεις: 55
Εγγραφή: 15 Απρ 2005 15:48
Επικοινωνία:

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από teo_ramones » 24 Ιούλ 2006 01:50

Ο "Πρόλογος" του Βάρναλη είναι κορυφαίο ποίημα!!

και φυσικά Ελύτης και πάλι Ελύτης....

εχω την εντύπωση πως δεν βγαίνουν πλέον καλοί ποιητές ή τουλάχιστον δεν γίνονται γνωστοί...φταίει η τηλεόραση για αυτό ή τίποτα άλλο??

Άβαταρ μέλους
kimi
Δημοσιεύσεις: 34
Εγγραφή: 04 Ιούλ 2006 00:26

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από kimi » 29 Ιούλ 2006 12:06

"Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά,να μου δοθεί
ετούτη η χαρη.
Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές
που σιγά-σιγά βουλιάζει
και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της
κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η
ψυχή μας αύριο κάνει πανιά. "

Αποσπασμα απο το ποιημα του Σεφέρη,'Ενας γεροντας στην ακροποταμια',Κάιρο 20/6/42

Το αποσπασμα που με εκανε να διαβασω ποιηση,να γνωρισω τοσους υπεροχους ποιητες της χωρας μας,κ τοποθετησε τον Σεφερη στην κορυφη αυτων.
I'd pray to God if there was heaven,but heaven seems so very far from here...
Εικόνα

Άβαταρ μέλους
misato
Δημοσιεύσεις: 237
Εγγραφή: 13 Μάιος 2006 03:43
Τοποθεσία: Tokyo 3

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από misato » 30 Ιούλ 2006 13:11

Η θύμησή σου είναι φως, καπνός και τέλμα
μεσ’ τη γαλήνη.
Πιο πέρα απ’ τα μάτια σου καίγανε τα σούρουπα.
Νεκρά φύλλα φθινοπώρου στροβιλίζονταν στην ψυχή σου.

Pablo Neruda – Σε θυμάμαι όπως ήσουν.
"watashi wa ikiru"

alli
Δημοσιεύσεις: 3
Εγγραφή: 21 Ιούλ 2007 02:53

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από alli » 21 Ιούλ 2007 03:13

Αγαπημένο μου το Τριαντάφυλλα στο παράθυρο, του Εμπειρίκου. Πολύ ωραίο, πολύ μικρό και περιεκτικό.
Αλλά και αυτό!:
maloudenio Στις: 13 Νοε 2004 23:51 Θέμα:

--------------------------------------------------------------------------------

When things go wrong
as they sometimes will,
rest if you must,but don't ever quit!
Don't give up,never say "die"!
You may succeed with another try!
Success is failure turned inside out,
a tint of silver in a cloud of doubt!
You never can tell how close you are,
it may be near when it seems so far.
Never give up when you feel forlorn...
It's always DARKEST JUST BEFORE THE DAWN!...

Άβαταρ μέλους
kelly!!!!!!
Δημοσιεύσεις: 83
Εγγραφή: 05 Μάιος 2006 18:00
Τοποθεσία: 7ος ουρανος, τριτο συννεφο αριστερα...

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από kelly!!!!!! » 24 Νοέμ 2007 15:07

Μονόγραμμα (αποσπάσματα) - Οδυσσέας Ελύτης

....Επειδή σ'αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες
στ'αχανή σεντόνια.
Να μαδάω γιασεμιά και έχω τη δύναμη
αποκοιμισμένη να σε φυσώ να σε πηγαίνω
Μες από φεγγαρά περάσματα και κρυφές
της θάλασσας στοές.

-----------------------------------------------

Τόσο η νύχτα, τόσο ή βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ'ουρανού με τ'άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή.

Που πια δεν έχω τίποτα άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από εσένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από εσένα και ν'αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ'αλλού φερμένο
Δεν τ'αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ'ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα

-------------------------------------------------

Πουθενά δε πάω, μ'ακούς
Η' κανείς ή και οι δυο μαζί, μ'ακούς...

------------------------------------------------

Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει-ακούς
Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμ'εγώ που κλαίω,
μ'ακούς
Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, μ'ακούς

-------------------------------------------------

Απο τί να'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να'ρθω
που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξεσκεπής όρθιας θάλασσας τον καλπασμό.
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει-ακούς
Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμ'εγώ που κλαίω,
μ'ακούς
Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, μ'ακούς

Άβαταρ μέλους
FUBAR
Δημοσιεύσεις: 255
Εγγραφή: 12 Οκτ 2007 15:03
Τοποθεσία: 41°7' 16°51' (Earth)

Αγαπημένο ποίημα???

Δημοσίευση από FUBAR » 24 Νοέμ 2007 17:44

"Η Φωνή της Καμπάνας του Κώστα Βάρναλη"*

Μες το δροσάνεμο
που αναγαλλιάζω
κι ο νους χανότανε
σε χάος γαλάζιο
ψηλά ας μ’ αφήνατε
να ξεχαστώ
φωτοπερίχυτη,
στόμα κλειστό.

Ποιο χέρι απλώθηκε
να με σπαράξει
απ’ το χρυσόνειρο
στην άγια πράξη!
Ο πρώτος ήχος μου
πρώτη πληγή.
Με τραβάς, αίμα μου
ξανά στη Γη.

Ω! σεις χαμόσυρτα
λέρα σκουλήκια,
η άλαμπη ζήση σας
ζήση ναι δίκια!
Μια τρύπα ο κόσμος σας
και μέσα κει
ο Χάρος λύτρωση
κι ώρα γλυκή.

Δεν είναι κέντρισμα
να σας κουνήσει,
κορμιά, που η άλυσσο
τα ’χει τσακίσει!
Σκέψη, ποιος άνεμος
θέ ν’ αξιωθεί
να σ’ ανατάραζε,
σκότος βαθή;

Πίσου απ’ τα λόγια μου
πικρά φαρμάκι,
τι κόσμοι απέραντοι
βυθοί λουλάκι!
Μάτι δε βρίσκεται
να θαμπωθεί
κι αφτί δε βρίσκεται
να λιγωθεί;

Να ταν να ξήλωνεν
απ’ την καρδιά μου
Μοίρα καλόβουλη
τ’ άγρια καρφιά μου
και να με σήκωνε
μ’ άξιο φτερό
σκέψη που μέστωσε
με τον καιρό.

Πάνω από θάλασσες
πάνω από χώρες
με τον καλόκαιρο
και με τις μπόρες
να με κατέβαζεν αγαλινά
όπου τ’ ανθρώπινο
πλήθος πονά.

Σε μίνες φόνισσες
μπουχές καζέρνες,
λιμάνια ολόκαπνα,
βοερές ταβέρνες,
σπιτάλια σκοτεινά
και φυλακές,
μπορντέλ’ ακάθαρτα
και προσευκές.

Στα στήθια να μπαινα
σαν την ανέσα,
σφυγμός βαθύρριζος
στις φλέβες μέσα
στο νου σαν άστραμα
και στην ψυχή,
ν’ αχούσ’ αδιάκοπα
τη διδαχή:

«Όλα τελειώνουνε
κι όλα περνάνε!
Ιδέες βασίλισσες
κακογερνάνε.
Στις νέες ανάγκες σου
(κόπος βαρής!)
σκοπούς αλάθεφτους
κοίτα να βρεις.»


«Αν είν’ η σκέψη σου
πριν από σένα,
δεν είναι απόκομμα
θεού και γέννα.
Τη σκλάβα σκέψη σου, σκλάβα δετή
σου τηνε πλάσανε
οι Δυνατοί.»

«Φτωχέ, σου μάραναν
κόποι και πόνοι
τη θέληση άβουλη
πιωμένη αφιόνι!
Αν είναι ο λάκκος σου
πολύ βαθής,
χρέος με τα χέρια σου
να σηκωθείς»!

«Τ’ άσκημα χέρια σου,
των όλω αιτία,
βαστάνε μάργελη
την πολιτεία!
Βγαίνει απ’ τα χέρια σου
κάθε αγαθό
του ωραίου περίθετο
το χρυσανθό.»

Σφίξε τα χέρια σου,
για Σένα κράτει
τ’ άμοιαστον έργο σου,
την Πλάση ακράτη
κι όλο ανεβαίνοντας
προς τη Χαρά
μέσα σου θά ναβεν
άστρων σπορά.»

Κι όπου σε σφάζουνε
δεμένον πίσου,
να βρόνταα άξαφνα
σεισμός αβύσσου,
χίλι’ αστροπέλεκα:
«Δεν είναι μπρος!
Κρύβεται πίσω σου
χρόνια ο οχτρός»!

*Η «Φωνή της Καμπάνας» εμφανίζεται όπως παρουσιάστηκε στο Σκλάβοι Πολιορκημένοι του Κώστα Βάρναλη από τις εκδόσεις Κέδρος Φεβρουάριος 1991

Απάντηση

Επιστροφή στο “Λογοτεχνία, Βιβλία & Κόμικς”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες