Μιλώντας για την αναπηρία

Προβληματισμοί και ανταλλαγή ιδεών από την Επικαιρότητα και διάφορα άλλα θέματα.

Συντονιστής: Super-Moderators

Απάντηση
Άβαταρ μέλους
chrisos
Δημοσιεύσεις: 29
Εγγραφή: 05 Ιουν 2004 23:27
Επικοινωνία:

Μιλώντας για την αναπηρία

Δημοσίευση από chrisos » 12 Νοέμ 2004 01:52

Συνηθίζουμε πολλές φορές, δυστυχώς, να διακρίνουμε τα πάντα γύρω μας σε άσπρα και μαύρα. Υπάρχουν απο τη μια μεριά οι κανονικοί και φυσιολογικοί άνθρωποι και στην αντίπερα όχθη οι παράξενοι και ανάπηροι. Ακόμα και στα λεξικά αν ανατρέξει κάποιος, θα μείνει κυριολεκτικά άφωνος, γιατί λίγο ή πολύ στο λήμμα ανάπηροι-αναπηρία δίνεται η εντύπωση πως αναφερόμαστε σε κατώτερη μορφή ζωής, σε κάτι εντελώς αφύσικο, ασυνήθιστο και κάποιες φορές…επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία!

Αναρωτηθείτε, όμως, για μισό λεπτό αν είναι το ίδιο και το αυτό, αν πούμε: "Ανάπηρος και Πρόσωπο με αναπηρία" / Άχρηστος ή Πρόσωπο με περιορισμένη ικανότητα / Σακάτης ή Χρήστης αναπηρικού καροτσιού / Κωφάλαλος ή άνθρωπος με προβλήματα ακοής / Τυφλός ή Πρόσωπο με πρόβλημα όρασης / Μογγολάκι ή Πρόσωπο με σύνδρομο Down. Για τους περισσότερους απο εμάς τα ζεύγη των όρων είναι ταυτόσημα. Υποδηλώνουν τους ανθρώπους που τοποθετούμε αφοριστικά στο περιθώριο της ζωής, οι οποίοι αξίζουν μονάχα τον οίκτο μας, κυρίως τις γιορτινες μέρες -ανθρωπιστικό καθήκον γαρ- και σίγουρα δεν είναι "φυσιολογικοί" σαν και εμάς τους υπολοίπους. Και αυτό είναι λυπηρό, γιατί σαν ξεστομίσουμε τη λέξη ανάπηρος, σημαίνει ότι καταδικάζουμε ένα πρόσωπο σε πλήρη ανικανότητα και του συμπεριφερόμαστε, όπως ένα κακόμοιρο πλασματάκι.

Οι λέξεις λοιπόν, όπως μπορεί κάποιος εύκολα να παρατηρήσει, είναι σημαντικές, γιατί παράγουν νοοτροπίες και αποκαλύπτουν τη στάση μας απέναντι στην αναπηρία και στα πρόσωπα με αναπηρίες. Η παραπάνω αντιδιαστολή των όρων δεν ήταν παιχνίδι με τη γλώσσα, πράξη ανευ ουσίας, προς χάριν εντυπωσιασμού. "Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει", όπως αναφέρει και η παροιμία. Άρα, γιατί να προτιμάται η αρνητική και υποτιμητική γλώσσα, η οποία παράγει αρνητικές και υποτιμητικές εικόνες; Τα πρόσωπα με αναπηρία εμφανίζουν, απλώς, διαφορετικά χαρακτηριστικά, ιδιότητες και δυνατότητες συγκριτικά με τους ανθρώπους που συνηθίσαμε καθημερινά να βλέπουμε και να συναναστρεφόμαστε.

Ανάλογα με το είδος, το βαθμό και τη σπουδαιότητα της αναπηρίας χρειάζονται σίγουρα τη βοήθειά μας, για να αντεπεξέλθουν καλυτερα στις καθημερινές δυσκολίες. Αλλά βοήθεια απο βοήθεια διαφέρει. Μπορούμε να συνδράμουμε απο "ανθρωπιστικό" καθήκον, απο θέση ισχύος, με το αίσθημα ότι εμείς είμαστε ανώτεροι και στηρίζουμε τον ανήμπορο. Και αντιθέτως, μπορούμε να προσφέρουμε βοήθεια απο αγάπη, απο το ξεχείλισμα της καρδιάς, απο πηγαία διάθεση να μοιραστούμε ό,τι ωραίο σε αυτήν τη ζωή και σίγουρα με διακριτικότητα απέναντι στη διαφορετικότητα του διπλανού.

Εύλογα ίσως αναρωτηθεί κάποιος, ότι ελλοχεύει σε αυτό το σημείο ο κίνδυνος του ευφημισμού. Να πιστέψουμε, δηλαδή, ότι για τα πρόσωπα με αναπηρία όλα κυλούν μέλι γάλα, δεν υπάρχει καμία δυσκολία και μπορούν ανεξαρτήτως αναπηρίας να συμμετάσχουν σε όλες τις δραστηριότητες στην κοινωνία. Πράγματι, ελλοχεύει αυτός ο κίνδυνος και για αυτό χρειάζεται να είμαστε ρεαλιστές και να αντιμετωπίζουμε τα δεδομένα κατάματα, χωρίς βεβαίως να διακρίνουμε τους ανθρώπους σε ικανούς και ανίκανους, φυσιολογικούς και καθυστερημένους, κανονικούς και ανάπηρους.

Γιατί κάποιος να αποκαλείται ανάπηρος, ενώ μπορεί να διαθέτει τόσα ταλέντα και χαρίσματα, να αγαπάει όχι "υπό όρους", να κοιτάει κατευθείαν στην καρδιά και όχι στα χρήματα ή στην κοινωνική θέση, ενώ κάποιος απο εμάς να θεωρεί αυτονόητο να αποκαλείται φυσιολογικός, ενώ όλη μέρα μπορεί να τρώγεται με τους δίπλα του, να βλέπει παντού ανταγωνιστές, εχθρούς και όχι συνεργάτες, φίλους, μεγέθη και όχι πρόσωπα, με μόνο στόχο το χρήμα, τα αξιώματα, τους επαίνους; Δεν αποτελεί αυτό μια μορφή αναπηρίας ή μήπως συγκαταλέγεται στα…φυσιολογικά και απαραίτητα του σύγχρονου κόσμου;(!)

Αν σεβαστούμε τους ανθρώπους γύρω μας που έχουν οποιαδήποτε μορφή αναπηρίας όχι για αυτό που φαίνονται, αλλά για αυτό που είναι, πρόσωπα, εικόνες Θεού, τότε ήδη έχουμε κάνει το πρώτο βήμα. Αν αφήσουμε τους εαυτούς μας ελεύθερους, ανοίξουμε την καρδιά μας και την προκαλέσουμε να πάλει στους δικούς τους ρυθμούς ζωής, τότε ίσως αγγίξουμε για πάντα τη ζωή αυτών των προσώπων, και αυτοί βεβαιότατα τη δκή μας. Δεν χρειάζεται οίκτος, λύπηση και υπερβολική προστατευτικότητα, αλλά ειλικρινής διάθεση, ανοικτή καρδιά και αγάπη…πάνω από όλα ΑΓΑΠΗ!

Χρήστος Κέλπης

Αναπηρία Τέλος

http://chrisxx.com/
http://homepages.pathfinder.gr/chrisxx

mail: chrisxx@chrisxx.com
chrisxx@pathfinder.gr

Άβαταρ μέλους
cdhyper
Literature Moderator
Δημοσιεύσεις: 9707
Εγγραφή: 23 Ιουν 2001 03:00
Τοποθεσία: Φωτονερόπετρα
Επικοινωνία:

Μιλώντας για την αναπηρία

Δημοσίευση από cdhyper » 12 Νοέμ 2004 21:19

Αγαπητέ φίλε τι γνώμη έχεις για τον όρο "Παραολυμπιάδα". Και για τη διοργάνωση φυσικά ως θεσμό. Σε ρωτάω γιατί φαντάζομαι οτι έχεις ασχοληθεί με το θέμα.
Σύγκριση τιμών Supermarket: http://www.shopnsave.gr
Νέα Ιταλικα επιπλα κουζινας
Για φιλοσόφους: http://filosofia.gr και http://liantinis.org

Απάντηση

Επιστροφή στο “Επικαιρότητα & Διάφορες Συζητήσεις”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης