Η εποχή των τυμπάνων (διηγημα)

Μια περιοχή για όλα τα είδη της έντυπης και διαδικτυακής Λογοτεχνίας και των αγαπημένων μας Κόμικς.

Συντονιστές: cdhyper, Super-Moderators

Απάντηση
geotheod
Δημοσιεύσεις: 54
Εγγραφή: 19 Απρ 2005 13:12
Τοποθεσία: Αθήνα
Επικοινωνία:

Η εποχή των τυμπάνων (διηγημα)

Δημοσίευση από geotheod » 06 Ιουν 2005 19:54

Οταν Ισπανοί και Πορτογάλλοι αποβιβάστηκαν στη Νεά Ύπειρο μολις έβρισκαν μια καινούργια πατρίδα. Την ιδια στιγμή κάποιοι μόλις την έχαναν...

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΤΥΜΠΑΝΩΝ

Το πλοίο θα σαλπάρει παίρνοντας μαζί του όλες τις αναμνήσεις από μια πατρίδα που πλέον χάνεται μέσα στις κραυγές και τους πυροβολισμούς των πολιτισμένων «αγρίων» που τους αναγκάζει να εγκαταλείψουν την πατρίδα που τους έθρεψε από τη πρώτη μέρα της ζωής τους σαν στοργική μητέρα.
Ακόμα ρωτάνε το Θεό για το λόγο που πρέπει να κρίνονται για το χρώμα του σώματος τους και όχι για εκείνο της ψυχής τους που είναι πιο φωτεινό από το σκούρο ερυθρό που τους κάλυβε το κορμί.
Είδαν τα παιδιά τους να χάνονται μέσα στην φωτιά που είχε αναδυθεί από τα σπίτια τους και πλέον δεν περίμεναν τίποτα περισσότερο από μια επανένωση με τα αγαπημένα τους πρόσωπα σε ένα κόσμο καλύτερο από αυτόν. Δεν τους ένοιαζε να σωθούν από τα «χλωμά πρόσωπα» όπως τα αποκαλούσαν αλλά προτιμούσαν να σκοτωθούν και εκείνοι την ίδια στιγμή, να προλάβουν το ίδιο τρένο για τον άλλο κόσμο με αυτό που είχαν πάρει οι δικοί τους άνθρωποι.
Όμως έπρεπε να σωθούν έστω και με το ζόρι. Κάποιοι δικοί τους τραβώντας τους, τους οδηγούσαν στο εσωτερικό του σάπιου καραβιού βιαστικά φοβούμενοι μην προλάβουν και καταφθάσουν οι δολοφόνοι της φυλής τους που τους καταδίκασαν σε αφανισμό.
Το καράβι επιτέλους σαλπάρει και παίρνει μαζί του τους λιγοστούς επιβάτες του που κατάφεραν να επιζήσουν από αυτό τον άδικο αφανισμό και πλέον είχαν όλη την άνεση να ατενίζουν τα βουτηγμένα στις φλόγες σπίτια τους που μέσα έκρυβαν τις ελπίδες τους για μια ήρεμη ζωή. Καίγονταν και αυτές μέσα στα ερείπια. Όμως αυτές θα καούν τελευταίες. Τι σημασία έχει;
Το πλοίο πια έφυγε και δεν γυρίζει πίσω εκεί που πλέον βασιλεύει ο θάνατος. Οι λευκοί δεν άντεχαν την θέα του ερυθρού δέρματος και τάιζαν με αίμα την οργή του μίσους τους. Δεν μπορούσαν πια να ζήσουν εκεί. Δεν μπορούσαν πια να ζήσουν στο τόπο των προγόνων τους τον οποίο είχαν πάρει ιερή εντολή να διαφυλάξουν σαν να ήταν μέρος του κορμιού τους. Πάλεψαν αλλά δεν τα κατάφεραν. Τα «χλωμά πρόσωπα» είχαν επιστρατεύσει όπλα που φτύνουν φωτιά και τα δικά τους όπλα ήταν μηδαμινά μπροστά στα δικά τους. Όμως πάλεψαν και θα μπορούσαν να δουν τον ήλιο όταν τα μάτια τους κουράζονταν από το φως της ζωής.
Το πλοίο κατευθύνεται στο πουθενά αλλά αυτό δεν έχει πια σημασία. Δεν ενδιαφέρει τους επιβάτες του. Η πατρίδα τους δεν ήταν απλά μια γη που τους έτρεφε η ένα σπίτι που τους ζέσταινε. Ήταν η ίδια η ζωή τους. Ζωή που καίγονταν από τους δαυλούς κάποιων που ήρθαν από το πουθενά με το «έτσι θέλω» να κάνουν δικό τους κάτι που δεν τους άνηκε.
Έβγαλαν από τα αμπάρια τα τύμπανα και άρχισαν να τα χτυπούν με μανία κάνοντας τα να βγάζουν ένα πένθιμο ήχο. Με αυτόν τον τρόπο ειδοποιούσαν το Θεό τους για αυτά που συντελέστηκαν στη γη τους. Ζήτησαν εκδίκηση. Εκδίκηση για την χαμένη πατρίδα, εκδίκηση για τα χαμένα παιδιά τους, εκδίκηση για τον πόνο που προξένησαν οι ξένοι στην ιερή γη τους.
Οι ήχοι των τυμπάνων γινόταν πιο έντονοι. Η θάλασσα αγρίεψε σημάδι πως κάποιος Θεός τους είχε ακούσει. Ίσως όχι ο δικός τους όμως την αδικία την καταπολεμούν όλοι οι Θεοί. Όμως εκείνη τη στιγμή ακόμα και εκείνοι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Γιατί είχε έρθει η «εποχή των όπλων». Η άγραφη ιστορία το λέει καθαρά. Μετά την «εποχή της γης» όπου όλοι οι λαοί είχαν ως σημείο αναφοράς τη γη και εκεί επένδυαν για να ζήσουν, σύντομα ήρθε η «εποχή των όπλων» όπου οι άνθρωποι βασισμένοι σε αυτές τις μεταλλικές κατασκευές επέλεξαν την κατάκτηση ως μέσο ύπαρξης και επέκτασης του είδους τους.
Όμως μετά από αυτήν την εποχή που αναμένεται να κρατήσει πάρα πολλά χρόνια και πρόκειται να εξελίξει αυτές τις μεταλλικές κατασκευές σε παντοδύναμα όπλα με χιλιάδες δυνατότητες, θα έρθει η «εποχή των τυμπάνων» . Στην τρίτη και τελευταία κατά σειρά εποχή όσοι έχουν τα χέρια τους άδεια από όπλα θα πάρουν πίσω ότι τους στερήθηκε από αυτά. Οι Θεοί θα ειδοποιηθούν μέσω τυμπάνων και θα φανερώσουν τη χαμένη δικαιοσύνη που χάθηκε κατά την κυριαρχία της δεύτερης εποχής.
Οι επιβάτες του καραβιού το θυμήθηκαν αυτό και σταμάτησαν τον ήχο που έβγαινε από το οργισμένο μέχρι πριν τύμπανο, ξέροντας πως δεν θα αργήσει ο καιρός που θα το χρησιμοποιήσουν πάλι.

Μ.Α

Απάντηση

Επιστροφή στο “Λογοτεχνία, Βιβλία & Κόμικς”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης