Μαντινάδες

Ας χαλαρώσουμε και λίγο... Aς κουτσομπολέψουμε μια σταλιά, ας πούμε και κανένα ανέκδοτο!

Συντονιστές: theiapythia, Super-Moderators

Απάντηση
Άβαταρ μέλους
geomatical04
Δημοσιεύσεις: 164
Εγγραφή: 17 Φεβ 2003 00:27
Τοποθεσία: Ηράκλειο

Μαντινάδες

Δημοσίευση από geomatical04 » 18 Απρ 2006 14:04

Αγαπητοί σύντεκνοι :

Δέκα ζευγάρια λάστιχα
αλλάζω κάθε χρόνο
γιατί περνώ από το σπίτι της
με παντηλήκια μόνο. :force:

Φεγγάρι γιατί κρύβεσαι
στα σύνεφα από πίσω
Φέξε γαμώ την τύχη μου
Δεν βλέπω να πηδ..ω :doh:

συνεχίστε....

Άβαταρ μέλους
dimsis
Reporter
Δημοσιεύσεις: 7994
Εγγραφή: 25 Ιούλ 2001 03:00

Μαντινάδες

Δημοσίευση από dimsis » 18 Απρ 2006 14:57

Και όταν με φέγγει και σε δω,
τρομάρα συμφορά μου,
σακούλα στο κεφάλι σου,
μη χάσω το όνομα μου,

που αν με δουν οι φίλοι μου,
με εσένα πατσαβούρα,
τον ήπιαμε, την βάψαμε,
θα πέσει χοντρή καζούρα...

Άβαταρ μέλους
Stathis
Photography Moderator
Δημοσιεύσεις: 4841
Εγγραφή: 23 Απρ 2005 21:03
Τοποθεσία: http://127.0.0.0
Επικοινωνία:

Μαντινάδες

Δημοσίευση από Stathis » 20 Απρ 2006 02:14

Και όταν η καζούρα ξεχαστεί,
και βγάλουν τη σακούλα,
η μάνα μου και το χωριό,
θα με ταιζουν ούρα!:crybaby:

Από τη παρέα εγώ θα βγω,
και μόνος θα πεθάνω,
δικό σου κηδειοχαρτο,
στη πόρτα σου επάνω...

nickred
Δημοσιεύσεις: 128
Εγγραφή: 08 Οκτ 2004 04:32
Επικοινωνία:

Μαντινάδες

Δημοσίευση από nickred » 27 Απρ 2006 21:35

Όταν σου ήλθε το χαρτί
και πήγες εις το κέντρο
θυμάμαι που σε τρέχανε
σαν το Θανάση Βέγγο.

Θ' απολυθώ από το στρατό
μα θα μου λείψει η χάρη,
στη ζώνη μου να το φορώ
το σαρανταπεντάρι!

Άβαταρ μέλους
^LiO^
Δημοσιεύσεις: 240
Εγγραφή: 20 Μαρ 2004 23:12
Τοποθεσία: Κάπου ανάμεσα στο + και - άπειρο
Επικοινωνία:

Μαντινάδες

Δημοσίευση από ^LiO^ » 01 Μάιος 2006 01:32

Και απτο σπίτι σου θαρθώ
Να με καλωσορίσεις
Το 45αρι μου να δείς
Και να το καθαρίσεις

Γιατί εκεί στον πόλεμο
Που πέφτουν οι βομβάρες
Τα αυτιά μου πόνεσαν πολύ
Και οι δυο μου οι ποδάρες

(Έτσι... τρέλα να μας βαράει)

Άβαταρ μέλους
tsakalov
Δημοσιεύσεις: 35
Εγγραφή: 01 Μαρ 2006 10:49
Τοποθεσία: Λαύριο
Επικοινωνία:

Μαντινάδες

Δημοσίευση από tsakalov » 04 Μάιος 2006 14:02

Ποτέ καημό να μην ιδείς εσύ μες τη ζωή σου
χρησή να ναι η ζήση σου
κ' η Παναγιά μαζί σου
Στο δεξί σου χέρι αριστερά.

Άβαταρ μέλους
kelly!!!!!!
Δημοσιεύσεις: 83
Εγγραφή: 05 Μάιος 2006 18:00
Τοποθεσία: 7ος ουρανος, τριτο συννεφο αριστερα...

Μαντινάδες

Δημοσίευση από kelly!!!!!! » 09 Μάιος 2006 10:25

I come from Istanbul and at the top cinamon.....
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει-ακούς
Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμ'εγώ που κλαίω,
μ'ακούς
Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, μ'ακούς

Άβαταρ μέλους
pitsounaki
Δημοσιεύσεις: 62
Εγγραφή: 30 Απρ 2006 15:25
Τοποθεσία: ASPROMAYRH SALONIKA-ITALY
Επικοινωνία:

Μαντινάδες

Δημοσίευση από pitsounaki » 09 Μάιος 2006 19:23

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ

Δε θέλω ανθρώπου το κακό μα και στο δίκιο απάνω,
και με τον ίδιο το θεό να χρειαστεί τα βάνω.

Δε το θυμούμαι στη ζωή άνθρωπο να χω βλάψει,
μα μετανιώνει και πικρά όποιος κι αν με πειράξει.

Εγώ τον κάθε δυστυχή τον κάθε πονεμένο,
από τα βάθη τση ψυχής τόνε καταλαβαίνω.

Ζάρα γρικώ το κλάημα σου και το φτερούγιμα σου,
και τη κρυγιάδα αισθάνομαι του χάρου που κλουθά σου.

Ζάρα πούλι τση λύπησης πουλί δυστυχισμένο,
που σ' έχει ο χάρος μπιστικό φαμέγιο του βαλμένο.

Ζάρα πουλί τση σκοτεινιάς τση συφοράς ντελάλη,
το φοβερό σου μήνυμα πως θα τ' ακούσω πάλι

Ζάρα το μοιρολόι σου είναι κακό μαντάτο,
από τον Άδη και για ποιο να ‘ναι κοντό πεμπάτο

Ήρθε στο παραθύρι μου κι έκλαψε η Ζάρα πάλι,
κι έτοιμος είμαι συφορά ν' αποδεχτώ μεγάλη

Καυγάδες με το γιασεμί έβαλε πάλι ο κρίνος,
ζηλεύγει ντου τσοι ομορφιές για δε μυρίζει κείνος.

Πες μου πια μοίρα σκοτεινή σ' έχει μπολιάσει Ζάρα,
να δίδεις με το κλάημα σου του χάρου τη τρομάρα

Ποιος ξέρει Ζάρα ήντα βαριά κατάρα σ' έχει πιάσει,
ν' ανοίγεις δρόμο του φονιά του χάρου να περάσει.

Πολλές φορές μελαγχολώ σα φέρω στο μυαλό μου,
ώρες γλυκές που ζήσαμε στα νιάτα μας μωρό μου.

Πουν’ ο καιρός που κάναμε τραγούδι τον καημό μας,
κι ο κόσμος ήτονε μπαξές και μέσα ρόδα οι δυο μας

Στο μετερίζι τσ' ανθρωπιάς και στση τιμής το χρέος,
εκιά θα στέκω να πατώ κι ας ειμ' ο τελευταίος.

Τσ' αποθαμένους μη τσοι κλαις μη τσοι στενοχωράσαι,
είναι κι αζωντανοί νεκροί που πρέπει να λυπάσαι.

Όλου του κόσμου οι δυστυχείς είναι δικοί μου φίλοι,
γιατί την πίκρα που ‘χω γω έχουν κι αυτοί στα χείλη.
Δεν εχει νοημα να ζεις αμα δεν εισαι "ΠΑΟΚΤΣΗΣ"

Άβαταρ μέλους
pitsounaki
Δημοσιεύσεις: 62
Εγγραφή: 30 Απρ 2006 15:25
Τοποθεσία: ASPROMAYRH SALONIKA-ITALY
Επικοινωνία:

Μαντινάδες

Δημοσίευση από pitsounaki » 09 Μάιος 2006 19:25

Χέρια που δεν αρπάξανε ξένο ψωμί να φάνε,
αυτά κρατούνε την τιμή όσο βαριά και να ‘ναι.

Απ' όντεν έφυγες και ζω του χωρισμού τη μπόρα,
παίζω χαρτιά με τσοι καημούς για να περνώ την ώρα

Στο ζάρι έχει ο σεβντάς ρέντα πολλά μεγάλη,
μ' οποίο κι αν έπαιξε χαρά δεν τ' άφησε ψιχάλι

Eίναι ζαριά κι ο έρωτας κι άμα θα βγει γεμάτη,
τη πιο μεγάλη πλερωμή σου δίδει ανάθεμα τη

Παράπονο θα το κρατώ σάμε να ζω κέρα μου,
γιατί με ζάρια τερψικά μου πήρες τη χαρά μου

Επήγα πάλι κι έπαιξα στσ' αγάπης το ντουκιάνι(μέρος συγκέντρωσης)
μα το παντέρμο ριζικό πάλι κακή μου βγάνει

Αν μου γυρίσει στη ζωή κιαμιά φορά το ζάρι,
από το μπέτη σου διπλό θα βγάλω το ζαράρι (χασούρα)

Μέσα σε χίλιους να βρεθώ (καλή μου) νιώθω πως είμαι μόνος,
γιατί δε βρίνει συντροφιά (καλή μου) δεν έχει ορντάκι (φίλο-παρέα) ο πόνος

Έφυγες και στον ουρανό έχει δακρύσει η πούλια,
και μοιρολόγια καθ' αργά λένε τα νυχτοπούλια

Δότης θα γίνω τση καρδιάς να μη ταφή στο χώμα,
να μείνει αυτή να σ' αγαπά κι ας είναι σ' άλλο σώμα

Στον έρωτα σου ένιωσα τα πιο μεγάλα πάθη
μα εκράτηξα τα μυστικά άλλος να μη τα μάθει

Παίξε μου χίλιες μαχαιριές μα δε θα νιώσω πόνο
του χωρισμού σου η μαχαιριά θα με σκοτώσει μόνο

Δε τηνε θέλω τη χαρά ψεύτικη να τη νιώσω
αφού η μοίρα μ’ έπλασε στα βάσανα να λιώσω

Θέ μου και κάμε να γενώ χώμα στη γειτονιά τζη
να δροσερεύγω και ν’ ανθώ στη κάθε πατουχιά τζη

Όντε θωρώ μαύρο πουλί ποτέ δεν το σκοτώνω
για να φορεί τα μαύρα του θα ‘χει δικό του πόνο

Όλος ο κόσμος να ‘ναι δω και μια ψυχή να λείπει
μαύρος μου φαίνετ’ ο ντουνιάς και αδειανό το σπίτι

Πες μου κερά μου πως με θες στα ψόμματα να γειάνω
γιατί στ’ αλήθεια ανέ το πεις μπορεί και να πεθάνω

Αναστενάζω κι ο καπνός σύννεφα σχηματίζει
το πόνο που ‘χω στη καρδιά μόν’ ο θεός γνωρίζει

Είμ’ άσκημος κι είν’ όμορφη μικρή και γω μεγάλος
και δε με φτάνουν όλ’ αυτά μόν’ είν’ στη μέση κι άλλος

Βιόλα μου πόσο τό ‘θελα να σε ξαναγαπήσω
μ’ ήντα να κάμω τση ζωής που δε γιαγέρνει οπίσω

Δεν έχει αξία στη ζωή μόνο η ομορφιά σου,
γιατί ο χρόνος τη χαλά μα μένει η καρδιά σου.

Τις δυσκολίες ο θεός στσοι δυνατούς τσοι δίνει,
γιατί στσ’ αδύνατες καρδιές δεν έχει μπιστοσύνη.

Άμα τη σφίξεις τη καρδιά θα βγάλει λίγο αίμα,
μα θα ‘ν’ κι αυτό αγάπη μου διαθέσιμο για σένα.

Φεγγάρι για δε μου ‘φερες τσ’ αγάπης μου μαντάτο,
είχα μου λεει παραγγελιές πολλές κι εξέχασα το.

Πληγή ‘χω μέσα στη καρδιά που δε μπορεί να γειάνει,
ο έρωτας σου με ‘φερε σε χάλι οπού δε κάνει.

Απόψε μελαγχολικό εβγήκε το φεγγάρι,
γιατί τσ’ αγάπης μυστικό δε μπόρεσε να πάρει.

Θάλασσα κι όντε θα σε ιδώ θυμούμαι τα παλιά μου
γιατί ‘χεις χρώμα των ματιών που ‘κάψαν τη καρδιά μου.

Φαντάστηκα τον ουρανό χωρίς αστέρι ούτ’ ένα,
μα δε φαντάστηκα ποτέ ζωή χωρίς εσένα.

Tράπεζες δεν εκάμανε σ’ ετούτουσες τσοι τόπους ,
να βάνω μέσα τσοι καημούς να ζω από τσοι τόκους.

Μες την καρδιά μου σε ‘βαλα και δε σε ξαναβγάνω,
γιατί ‘σαι η καλύτερη ‘γαπητικιά που κάνω.

Επλήγωσες μου τη καρδιά μα πάλι είσ’ η μόνη,
ανάμνηση που όντε θα ‘ρθει στη σκέψη ο νους μερώνει.

Απόψε Παναγία μου χάρη θα σου ζητήσω,
να τηνε δω στον ύπνο μου κι ας μη ξαναξυπνήσω.

Τα χείλη όσα κρύβουνε τα μάτια μαρτυρούνε,
γιατί συχνά κοιτάζουνε εκεί που αγαπούνε.

Καράβι κάνω τη καρδιά τη πεθυμιά κατάρτι,
και βάνω σίγουρο πανί το νου μου τον αντάρτη.

Η αγάπη σου με πόδωσε φυματικό που λένε,
κι όμως δεν είδεν άνθρωπος τα μάτια μου να κλαίνε.

Χιλιάδες είναι οι αναμνήσεις στο θολωμένο μου μυαλό,
μα λιγοστές είν’ οι ελπίδες για το δικό σου γυρισμό.

Χαίρομαι πάντα εικονικά αλλά ποτέ στ’ αλήθεια,
γιατί τσ’ αγάπης μια πληγή αιμορραγεί στα στήθια.

Έκανα όνειρα γι’ αυτή μα πήγανε χαμένα,
και τώρα δίχως νόημα είν’ η ζωή για ‘μένα.

Αλλάζει ο χρόνος τυπικά μα όχι στην ουσία,
αφού η μοίρα καθενός έχει την εξουσία.

Μέσα στου ύπνου τ’ όνειρο πόση χαρά να ζήσω,
αφού ότι θέλω δε μπορώ ξύπνιος να τ’ αποκτήσω.

Ποτέ του χωρισμού η πληγή δε κλείνει με το χρόνο,
κι αν ζήσω χρόνους εκατό θα ζήσω με τον πόνο.

Έχω κερά μου μια καρδιά κι είν’ το παράπονο μου
γιατί χτυπά γι’ άλλο κορμί κι όχι για το δικό μου.

Eφύτεψες μου στη καρδιά τσ’ αγάπης το μαράζι,
και δε περνά ούτε λεπτό να μην αναστενάζει.

Σε τόπο που ‘χει αντίλαλο να κατοικώ δε κάνω,
δε θέλω να μου μαρτυρά το στεναγμό που βγάνω.

Στην πλάκα του μνημείου μου θα ζωγραφίσω εσένα,
για να θωρεί τη φόνισσα η μάνα που με γέννα.

Να ‘ τανε τρόπος να γενώ ένα δεντρό στη φύση,
κι αυτή πουλί να ‘ρθει φωλιά στσοι κλώνους μου να χτίσει.

Έχει αγγέλου ομορφιά μα ενός φονιά τη γνώμη,
θωρεί πως με κατέστρεψε και με παιδεύει ακόμη.

Μοίρα μου αφού δε το ‘γραφες στσ’ αγκάλες τση να ζήσω,
γιάντα δε μ’ έκανες τυφλό να μη τηνε γνωρίσω.

Να ‘τανε κήπος η καρδιά ο καθεείς να μπαίνει,
θα ‘βλεπαν την καταστροφή που τση ‘χεις καωμένη.

Χτύπα με μα παράπονα δε κάνω ‘γω ποτέ μου,
ξέρω πως τη ψηλή κορφή δέρνει η οργή τ’ ανέμου.

Αλλάζουν όλα στη ζωή και στσ’ αλλαγές ποντάρω,
καθυστερούμενες χαρές που μου χρωστεί να πάρω.

Άνοιξε πόρτα τ’ ουρανού να μεγαλώσει η πλάση,
να βρει η καρδιά μου πέρασμα στην αγαπώ να φτάσει.

Φυλακισμένη σ’ είχα γω μες το κλουβί τση σκέψης
ήντα κοντό δε σου ‘ρεσε κι ήθελες να μισέψεις.

Παιδί τση νύχτας μη γενείς η μάνα μου έλεγε μου ,
γιατί σ’ αγάπες ψεύτικες θα μπερδευτείς υγιέ μου.

Παιδί τση νύχτας έγινα και φταίει μιαν αγάπη,
απού ‘φυγε και τραγουδώ του χωρισμού τα πάθη.

Έπαψα μπλιο και δε γλεντώ τσοι νύχτες όπως πρώτα ,
γιατί έχει μείνει σφαλιχτή παλιού σεβντά η πόρτα.

Περνά ο καιρός μα μέσα μου τίποτα δεν αλλάζει,
γιατί χω μέσα στη καρδιά ένα γλυκό μαράζι.

Περνά ο καιρός μα μέσα μου τίποτα δεν αλλάζει,
πάντα στην πρώτη ανάμνηση ο νους κατασταλάζει.

Περνά ο καιρός μα μέσα μου τίποτα δεν αλλάζει,
αφού ‘χω μέσα στην καρδιά μαχαίρι που με σφάζει.

Εικονικό ΄ν το γέλιο μου και με μεγάλο κόπο,
το κάνω για να ξεγελώ τα μάθια των αθρώπων.

Φεγγάρι που ΄σουν μάρτυρας σ΄ όλα τα ραντεβού μας,
ποιος έχει ευθύνη να μου πεις τώρα του χωρισμού μας.

Φεγγάρι απόψε βάλε τη μέσα στα όνειρα μου,
μιας και δεν είναι τυχερό να μπει μες τη καρδιά μου.

Άστρα που ζείτε στα ψηλά αν τύχει και τη δείτε,
και σας ρωτήσει πως περνώ μονάχος να της πείτε.

Μόνο η αγάπη τζη μπορεί να με παρηγορήσει ,
κι άμα τη δείτε πέστε τση κοντά μου να γυρίσει.

Ήρθες κι απόψε να μου πεις πως μ΄ αγαπάς στ΄ αλήθεια,
κρίμα που ήταν όνειρο κι έσβησε μες τη νύχτα.

Ποιος σε λατρεύει ωσά κ’ εμέ ποιος σ΄ αγαπά καλλιά μου,
ποιανού για σένα εκάηκε καρδιά σαν τη δικιά μου.

Από τσοι μπόρες τσοι πολλές που ΄χει η καρδιά περάσει,
έκλεισε κι είναι φυσικό να μη ξαναγελάσει.

Εγώ για ΄σένα θα χαθώ μ΄ άμα χαθώ μονάχη,
στο κόσμο ήντα νόημα πε μου η ζωή σου θα ΄χει.

Μέρες του χάρου δανεικές δε θα ξαναζητήσω,
θέλω να ΄ρθει το τέλος μου για δε μπορώ να ζήσω.

Σαν το βουνό εγίνηκε η αγάπη μας μεγάλη,
και στη κορφή ντου δε θωρώ δρόμο να μας εβγάλει.

Άραγες θ΄ απολυτρωθώ όντε θα μπω στον τάφο,
γη θα σε βλέπω όνειρο την αγωνία να ΄χω.

Ήλιε μου ένα βλέμμα τση απάνω σου ανέ στρέψει,
είν΄ αρκετό τη λάμψη σου με μιας να τη στερέψει.

Με το φεγγάρι βγαίνουνε οι άσπρες στον αέρα,
βγαίνει και η μελαχρινή και ξημερώνει η μέρα.

Ρίξε τσιγγάνα τα χαρτιά μα γω δε σε φοβούμαι,
γιατί μου λες κάθε φορά χαρές απού στερούμαι.

Ρίξε τσιγγάνα τα χαρτιά πες μ΄ ανοιχτά τη μοίρα,
να μάθω αυτή που αγαπώ γιάντα δε την επήρα.

Φτωχιά 'τονε η μοίρα μου γι΄ αυτό ΄ναι μετρημένες,
δυο τρεις χαρές που μου ΄δωκε τσ΄ είχε κι αυτές κλεμμένες.

Οψάργας πάλι ήμαστε μαζί σ΄ ονείρου τόπους,
ω το παντέρμο τ΄ όνειρο πως ξεγελά τσ΄ αθρώπους.

Εάν και τούτη τη φορά με ξεγελάσει η μοίρα ,
εγώ θα ζω με βάσανα που ΄χω μεγάλη πείρα.

Το μόνο μου παράπονο όσο καιρό αγαπώ ΄σαι,
είναι πως δε με φτάνουνε οι γιώρες που θωρώ ΄σαι.

Εγώ κατέχω κι αγαπώ με γνώση και με τρόπο,
ωσά και τον παλιό καιρό τω μπεσαλήδω αθρώπω.

Μέσα στ’ ονείρου τον μπαξέ συχνά περνοδιαβαίνεις,
και κόβεις τριαντάφυλλα και τσοι χαρές μου παίρνεις.

Χαρές κι ελπίδες έπαψα στο νου μου και δε βάνω ,
ξερό κουράγιο στην καρδιά δε θέλω μπλιο να κάνω.

Μαζί σου ονειρεύτηκα τη ζήση να περάσω,
όμως δεν εκατόρθωσα εις τ΄ όνειρο να φτάσω.

Πάντα ΄σαι μεσ΄ τη σκέψη μου κι ούτε λεφτό δε βγαίνεις,
κάτω απ΄ τα φύλλα τση καρδιάς στον ασκιανό ξωμένεις.

Κρυφή πληγή μες την καρδιά με βασανίζει πάλι,
γι΄ αυτό το στόμα δε μπορεί μιαν εμιλιά να βγάλει.
Δεν εχει νοημα να ζεις αμα δεν εισαι "ΠΑΟΚΤΣΗΣ"

Απάντηση

Επιστροφή στο “Χαλαρά κι Ανάλαφρα”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 0 επισκέπτες