Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Προβληματισμοί και ανταλλαγή ιδεών από την Επικαιρότητα και διάφορα άλλα θέματα.

Συντονιστής: Super-Moderators

Άβαταρ μέλους
cdhyper
Literature Moderator
Δημοσιεύσεις: 9707
Εγγραφή: 23 Ιουν 2001 03:00
Τοποθεσία: Φωτονερόπετρα
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από cdhyper » 06 Ιουν 2003 22:48

an den anafereis analitika kathe kommati pou to vriskeis einai klopi pnevmatikon dikeomaton (to oti ta aneferes stin arxi de leei tipota).

epipleon an anafereis ektenestata apospasmata asxoliasta einai kai auto klopi pnevmatikon dikeomaton.

auta leei o nomos.
Σύγκριση τιμών Supermarket: http://www.shopnsave.gr
Νέα Ιταλικα επιπλα κουζινας
Για φιλοσόφους: http://filosofia.gr και http://liantinis.org

Άβαταρ μέλους
γιαννης
Δημοσιεύσεις: 648
Εγγραφή: 25 Σεπ 2002 14:21
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από γιαννης » 06 Ιουν 2003 22:49

Αλλά ποιο ήταν το γεγονός που οδήγησε στην εξέλιξη των αν8ρωπιδών;
Πριν από 4 εκατομμύρια χρόνια, η Γη είχε θερμό κλίμα επί αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και τα μεγάλα τροπικά ζώα είχαν αρχίσει να χάνουν το τρίχωμά τους. Για κάποιο λόγο, οι ανθρωπίδες έχασαν κι αυτοί ω τρίχωμά τους. Όμως σταδιακά η 8ερμοκρασία της Γης άρχισε να μειώνεται και τα δάση μίκρυναν σε έκταση κι αντικαταστάθηκαν από λιβάδια.

Μερικοί δενδρόβιοι προανθρωπίδες μπόρεσαν να προσαρμοστούν στο νέο περιβάλλον, ζώντας όλο και περισσότερο μακριά από τα δέντρα, στα λιβάδια της ανατολικοκεντρικής Αφρικής. Καθώς περνούσαν όλο και περισσότερο χρόνο στο έδαφος, είχαν την τάση να σηκώνονται στα πίσω πόδια και να κoιτάζoυν πάνω από τα ψηλά χόρτα σε αναζήτηση τροφής ή για να εντοπίσουν τυχόν αρπακτικά. Εκείνοι που μπορούσαν να σταθούν πιο εύκολα και επί μεγαλύτερο χρονικό διάστημα όρθιοι ήταν πιο ικανοί να επιβιώσουν και να διαιωνίσουν ω είδος τους. Έτσι, η διαδικασία που ονομάζουμε φυσική επιλογή ώθησε τους προανθρωπίδες προς την όρθια στάση και τη δίποδη βάδιση.


Η δίποδη βάδιση είχε και ορισμένες δευτερεύουσες επιπτώσεις, που ήταν επίσης θετικές και ενίσχυσαν τη φυσική επιλογή. Τα πρόσθια μέλη ελευθερώθηκαν και μπόρεσαν να χρησιμοποιηθούν Και για άλλους σκοπούς πέρα από τη στήριξη. Τα ελεύθερα πλέον χέρια μπορούσαν να χειριστούν πιο εύκολα κάποια τμήματα του περιβάλλοντος, να τα ψηλαφίσουν και να τα φέρουν κοντά στα μάτια, στα αυτιά και στη μύτη.

Έτσι, ο εγκέφαλος κατακλυζόταν από αισθητήριες εντυπώσεις. Κάθε αλλαγή που έκανε τον εγκέφαλο πιο μεγάλο ή πιο πολύπλοκο ήταν επωφελής, γιατί του επέτρεπε να επεξεργαστεί πιο αποτελεσματικά την πλημμύρα των εντυπώσεων, πράγμα που αύξανε ης πιθανότητες επιβίωσης. Έτσι, η φυσική επιλογή δημιούργησε μια ώθηση, ώστε να αυξηθεί το μέγεθος και η απόδοση του εγκεφάλου.
Εικόνα

Άβαταρ μέλους
γιαννης
Δημοσιεύσεις: 648
Εγγραφή: 25 Σεπ 2002 14:21
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από γιαννης » 06 Ιουν 2003 22:51

Τα πρώτα απολιθωμένα οστά ανθρωπίδων ανακαλύφτηκαν από τον Ρέυμοντ Νταρτ, ένα Νοτιοαφρικανό ανθρωπολόγο γεννημένο στην Αυστραλία. Το 1924, έφεραν στον Νταρτ ένα κρανίο που έμοιαζε με ανθρώπινο, αν και είχε εκπληκτικά μικρό μέγεθος. Το κρανίο είχε βρεθεί σε ένα λατομείο ασβεστόλιθου της Νότιας Αφρικής. Το 1925, Ο Νταρτ ονόμασε τον τύπο του οργανισμού στον οποίο ανήκε το κρανίο Αυστραλοπίθηκο, όνομα που προέρχεται από τη λατινική λέξη austral που σημαίνει «νότιος» και από την ελληνική πίθηκος. Λίγο αργότερα, νέα ευρήματα έδειξαν ότι δεν επρόκειτο για πίθηκο όπως είχε αρχικά πιστευτεί, αλλά για ανθρωπίδα.


Το 1974, ένας Αμερικανός ανθρωπολόγος, ο Ντόναλντ Τζόχανσον, ανακάλυψε στην Αιθιοπία το σκελετό ενός θηλυκού αυστραλοπίθηκου, ο οποίος ήταν πολύ πιο πλήρης και πιο παλιός από κάθε προηγούμενο εύρημα. Ο σκελετός αυτός πήρε το όνομα Λούση και κρίνοντας από την ηλικία των πετρωμάτων μέσα στα οποία βρέθηκε, πρέπει να είχε ζήσει πριν από 4 εκατομμύρια χρόνια.

Σύμφωνα με την επικρατούσα θεωρία, οι αυστραλοπίθηκοι ζούσαν μόνο στη Νοτιοανατολική και Κεντρική Αφρική και συνεπώς η περιοχή αυτή θεωρείται το λίκνο της ανθρωπότητας. Όσον αφορά τη Λούση, κατατάχτηκε στο είδος Australopithecus afarensis, εξαιτίας του ότι βρέθηκε στην περιοχή Αφάρς. Τα μεταγενέστερα ευρήματα έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα πως η Λούση ήταν ένα μάλλον μικρόσωμο δείγμα του είδους της και είχε το μέγεθος ενός χιμπατζή με πιο λεπτή όμως σωματική διάπλαση. Οι αυστραλοπίθηκοι συγγενείς της είχαν ύψος από 0,90 μέχρι 1,20 μέτρα και βάρος γύρω στα 30 κιλά. Το μέγεθος του εγκεφάλου τους δεν ξεπερνούσε αυτό του χιμπατζή και ήταν περίπου το ένα τέταρτο του μεγέθους του ανθρώπινου εγκεφάλου.


Οι πρώτοι αυστραλοπίθηκοι ζούσαν μάλλον περισσότερο, όπως οι χιμπατζήδες. Ίσως να ήταν εν μέρει δενδρόβιοι και πιθανότατα να ήταν κυρίως φυτοφάγοι, ενώ σίγουρα δεν μπορούσαν να μιλήσουν. Ήταν όμως δίποδοι, όπως και ο άνθρωπος, και βάδιζαν στα πίσω πόδια με την ίδια άνεση κι ευκολία με εμάς. Επίσης, οι αυστραλοπίθηκοι είχαν ήδη τη μεγαλύτερη αναλογία μεγέθους εγκεφάλου σε σχέση με ω σώμα τους από όλους τους πογγίδες που υπήρξαν ποτέ. Κι αφού αυτή η αναλογία θεωρείται κρίσιμος παράγοντας για τη νοημοσύνη, οι αυστραλοπίθηκοι ήταν πιθανώς τα εξυπνότερα χερσαία ζώα της εποχής τους.


Οι αυστραλοπίθηκοι έζησαν πιθανώς επί ένα διάστημα 3 εκατομμυρίων ετών κι εξαφανίστηκαν τελικά γύρω στο 1000000 π.χ. Κατά το τελευταίο ένα εκατομμύριο χρόνια αυτού του χρονικού διαστήματος, οι αυστραλοπίθηκοι δεν ήταν όμως οι μοναδικοί ανθρωπίδες. Μερικοί από αυτούς, μέσω της εξέλιξης, είχαν γίνει αρκετά «ανθρώπινοι» ώστε να μπορούμε να τους κατατάξουμε στο ίδιο γένος με το σύγχρονο άνθρωπο. Πριν από 2 εκατομμύρια χρόνια δηλαδή, εμφανίστηκε το γένος Homo (Άνθρωπος), που επί ένα διάστημα συνυπήρχε με τους αυστραλοπίθηκους. Στις συγκρούσεις που σίγουρα είχαν ξεσπάσει μεταξύ τους, νίκησαν προφανώς οι ανθρωπίδες, αφού είχαν μεγαλύτερο σώμα και μεγαλύτερο εγκέφαλο, γεγονός που συντέλεσε σε μεγάλο βαθμό στην εξαφάνιση των αυστραλοπιθήκων.
Εικόνα

Άβαταρ μέλους
γιαννης
Δημοσιεύσεις: 648
Εγγραφή: 25 Σεπ 2002 14:21
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από γιαννης » 06 Ιουν 2003 22:53

Το 1960, ο Άγγλος ανθρωπολόγος Λούις Σέυμουρ Mπάζετ Λίκι μαζί με τη σύζυγό του Μαίρη και το γιο τους Tζόναθαν ανακάλυψαν στο φαράγγι Ολντουβάι της σημερινής Tανζανίας, τα υπολείμματα του παλαιότερου εκπροσώπου του γένους Homo. Οι ανθρωπίδες αυτοί ονομάστηκαν Homo habilis (Άνθρωπος ο ικανός), γιατί μαζί με τα οστά τους ανακαλύφτηκαν και αντικείμενα που προφανώς κατασκευάζoνταν με τη χρήση απλών λίθινων εργαλείων.


Το καλοκαίρι του 1986, ανακαλύφτηκαν απολιθώματα του Homo habilis που είχαν ηλικία 1,8 εκατομμυρίων ετών. Ήταν η πρώτη φορά που ανακαλύφτηκαν τμήματα κρανίου και μηριαία οστά του ίδιου ατόμου, τα οποία ανήκαν σε ένα μικρόσωμο και μικρού βάρους ενήλικο άτομο που είχε ύψος περίπου 105 εκατοστά και πολύ μακριά χέρια. Από αυτά τα ευρήματα, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα πως ο Homo habilis ήταν πιο μικρόσωμος από τα μεγαλύτερα είδη αυστραλοπιθήκων.


Ο Homo habilis ήταν, λοιπόν, μικρόσωμος και είχε πιο σφαιρικό κεφάλι από αυτό των αυστραλοπίθηκων. Είχε επίσης μεγαλύτερο εγκέφαλο, που έφτανε σε μέγεθος το μισό περίπου του εγκεφάλου του σύγχρονου ανθρώπου. Τα κρανιακά του οστά ήταν πιο λεπτά από αυτά των αυστραλοπιθήκων και από τη διαμόρφωση του εγκεφάλου συμπεραίνουμε ότι, αν δεν μπορούσε να μιλήσει, είχε τουλάχιστον τη δυνατότητα να παράγει μεγάλη ποικιλία ήχων. Τα χέρια του έμoιαζαν περισσότερο με αυτά του σύγχρονου ανθρώπου, ενώ τα πόδια του ήταν εντελώς όμοια. Το μέγεθος των σιαγόνων του είχε μειωθεί, με αποτέλεσμα το πρόσωπό του να είναι λιγότερο πιθηκόμορφο.


Τα πλάσματα αυτά είχαν λίθινα εργαλεία, με τα οποία μπορούσαν να πελεκούν μικρά θραύσματα πυρόλιθου για να οξύνουν τις ακμές τους. Για πρώτη φορά λοιπόν οι ανθρωπίδες είxαν στη διάθεσή τους κοφτερά εργαλεία σε ποσότητες που δεν εξαρτιόταν από την τύχη. Αυτά τα εργαλεία και όπλα αύξησαν την ποσότητα της τροφής και σίγουρα άλλαξαν τον τρόπο ζωής του Homo habilis, που πλέον μπορούσε να σκοτώνει ζώα αρκετά μεγάλου μεγέθους για να τραφεί ή να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Οι ανθρωπίδες πλέον έγιναν κυνηγοί και εξόντωσαν τους αυστραλοπίθηκους ανταγωνιστές τους. Έτσι, εδώ κι ένα εκατομμύριο χρόνια, όλοι οι ανθρωπίδες, χωρίς καμία εξαίρεση, ανήκουν στο γένος Homo.


Μέχρι το 1600000 π.χ., ο Homo habilis είχε εξαφανιστεί. Ουσιαστικά, είχε εξελιχθεί σε ένα νέο είδος, το Homo erectus (Άνθρωπος ο όρθιος), που είχε περίπου τις ίδιες σωματικές διαστάσεις και το ίδιο βάρος με το σημερινό άνθρωπο. Ακόμη κι αν εξακολουθούσαν να υπάρχουν ορισμένα άτομα Homo habilis μετά την εδραίωση του νέου είδους, τα άτομα αυτά δεν επέζησαν για πολύ.


Ανάμεσα στο 1000000 π.χ. και στο 300000 π.χ., οι Homo erectus ήταν οι μοναδικοί ανθρωπίδες που υπήρχαν. Ήταν οι πρώτοι ανθρωπίδες που, σε μερικές περιπτώσεις, έφταναν μέχρι και 1,80 μ. ύφος και ζύγιζαν περισσότερο από 68 κιλά. Ο εγκέφαλός τους ήταν κι αυτός μεγαλύτερος και το βάρος του έφτανε μερικές φορές στα τρία τέταρτα του βάρους του εγκεφάλου του σύγχρονου ανθρώπου.


Τα λίθινα εργαλεία που κατασκεύαζε ήταν πολύ καλύτερα από εκείνα που έφτιαχναν οι προηγούμενοι ανθρωπίδες. Ήταν κυνηγός και μπορούσε να σκοτώσει τα μεγαλύτερα ζώα της εποχής του. Επί 3,5 εκατομμύρια χρόνια, όλοι οι ανθρωπίδες είχαν περιοριστεί στο νοτιοανατολικό τμήμα της Αφρικής. Ο Homo erectus ήταν ο πρώτος ανθρωπίδης που διεύρυνε σημαντικά αυτά τα όρια. Μέχρι το 500000 π.χ., είχε εξαπλωθεί στην υπόλοιπη Αφρική, στην Ευρώπη και στην Ασία, φτάνοντας ακόμη και στα νησιά της Ινδονησίας.


Οι πρώτες ανακαλύψεις υπολειμμάτων του Homo erectus έγιναν στην Ιάβα, ένα νησί της Ινδονησίας, όπου ο Ολλανδός ανθρωπολόγος Μαρί Eζέν Nτuμπoυά ανακάλυψε το 1894 το πάνω μέρος ενός κρανίου, ένα μηριαίο οστό και δύο δόντια. Μέχρι τότε, δεν είχε ανακαλυφτεί κανένας ανθρωπίδης με τόσο μικρό εγκέφαλο, και ο Ντυμπουά τον ονόμασε Pithecanthropus erectus (Πιθηκάνθρωπος ο όρθιος) Παρόμοιες ανακαλύψεις έγιναν και κοντά στο Πεκίνο, από το 1927 και μετά, από τον Καναδό ανθρωπολόγο Ντέιβιντσον Μπλακ, ο οποίος ονόμασε τον ανθρωπίδη που ανακάλυψε Sinanthropus pekinensis (Σινάνθρωπος του Πεκίνου).


Τελικά, έγινε αντιληπτό ότι και οι αυτές σειρές υπολειμμάτων, μαζί με ορισμένες άλλες, ανήκαν στο ίδιο είδος κι έπρεπε να καταταχτούν στο γένος Homo. Ωστόσο, ο όρος erectus (όρθιος) που είχε χρησιμοποιήσει ο Ντυμπουά διατηρήθηκε, αν και οι ανθρωπίδες βάδιζαν όρθιοι τουλάχιστον επί 2,5 εκατομμύρια χρόνια προτού εμφανιστεί ο Homo erectus.
Εικόνα

Άβαταρ μέλους
γιαννης
Δημοσιεύσεις: 648
Εγγραφή: 25 Σεπ 2002 14:21
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από γιαννης » 06 Ιουν 2003 22:56

Την εποχή που εμφανίστηκε ο Homo erectus, η Γη διάνυε μια περίοδο παγετώνων. Κατά το ψυχρότερο διάστημα εκείνης της περιόδου, οι παγετώνες δέσμευσαν μια τόσο μεγάλη ποσότητα θαλασσινού νερού, ώστε η στάθμη της θάλασσας χαμήλωσε έως και 90 μέτρα, αποκαλύπτοντας την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα στα σημεία όπου οι θάλασσες είχαν μικρό βάθος. Έτσι, ο Homo erectus μπόρεσε να περάσει από την Ασία στην Ινδονησία.


Ο Homo erectus ταξίδευε σε ομάδες, όπως πιθανώς να έκαναν και οι παλαιότεροι ανθρωπίδες, όμως κατασκεύαζε καταφύγια από δέρματα ζώων, ξύλα και πέτρες, όποτε δεν μπορούσε να καταφύγει σε σπήλαια. Σε ένα τέτοιο κατεστραμμένο σπήλαιο κοντά στο Πεκίνο ανακαλύφτηκαν άλλωστε και τα οστά που είχε εντοπίσει ο Μπλακ. Στο σπήλαιο αυτό βρέθηκαν επίσης ίχνη από φωτιές, γεγονός που σημαίνει ότι πριν από 500.000 χρόνια περίπου, οι άνθρωποι είχαν δαμάσει τη φωτιά, επίτευγμα που τους διαφοροποιούσε από όλα τα υπόλοιπα ζώα. Η φωτιά άλλαξε εντελώς τη ζωή των ανθρώπων. Έδωσε φως και μια πηγή συνεχούς θερμότητας. Έτσι, οι δραστηριότητες του Homo erectus μπορούσαν να συνεχιστούν τόσο τη νύχτα όσό και το χειμώνα, κάτι πάρα πολύ σημαντικό σε μια περίοδο παγετώνων, κι έτσι ο Homo erectus είχε πλέον τη δυνατότητα να επεκταθεί και σε ψυχρότερες περιοχές. Η φωτιά επίσης του έδωσε τη δυνατότητα καλύτερης προστασίας από τους φυσικούς του εχθρούς, αφού με αυτήν μπορούσε να φοβίσει και να απωθήσει τα αρπακτικά.



Του έδωσε ακόμη τη δυνατότητα να μαγειρεύει το φαγητό του. Αυτή η εξέλιξη ήταν πολύ σημαντικότερη απ' ότι η φαίνεται, αφού εκτός του ότι του επέτρεψε να τρώει τις μέχρι τότε μη βρώσιμες φυτικές τροφές, το ψήσιμο του κρέατος σκότωνε τα παράσιτα και τα βακτηρίδια, με αποτέλεσμα η τροφή να γίνεται πιο ακίνδυνη.


Αρχικά βέβαια, ο Homo erectus μπορούσε να βρει φωτιά μόνο αφού είχε προκληθεί από φυσικά αίτια. Αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να τη διατηρεί συνεχώς αναμμένη κι αν ποτέ έσβηνε να προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρει μια καινούργια. Σταδιακά όμως, ο άνθρωπος αυτός ανέπτυξε τεχνικές που του έδωσαν τη δυνατότητα να ανάβει μόνος του φωτιά κι έτσι να μην εξαρτάται από τυχαίους παράγοντες, γεγονός που του πρόσφερε ακόμη μεγαλύτερα πλεονεκτήματα.


Το 200000 π.χ το είδος του Homo erectus είχε εξαφανιστεί. Στο μεταξύ όμως, μερικά άτομα του είδους αυτού είχαν εξελιχτεί σε ανθρωπίδες, των οποίων ο εγκέφαλος ήταν εξίσου μεγάλος με αυτόν του σύγχρονου ανθρώπου, αν και είχε κάπως διαφορετικές αναλογίες: ήταν λιγότερο ογκώδης στο μπροστινό μέρος και περισσότερο στο πίσω. Οι ανθρωπίδες αυτοί εμφανίστηκαν πρώτη φορά λίγο πριν από το 200000 π.χ. και κατά πάσα πιθανότητα συντέλεσαν στην εξαφάνιση του προηγούμενου είδους.


Τα πρώτα ίχνη αυτών των ανθρωπίδων ανακαλύφτηκαν το 1856, στην κοιλάδα του ποταμού Νεάντερ, κοντά στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας. Στα Γερμανικά η κοιλάδα Νεάντερ λέγεται Neander Thal (Νεάντερταλ) και γι' αυτό, τα υπολείμματα σκελετών που ανακαλύφτηκαν εκεί ονομάστηκαν άνθρωποι του Νεάντερταλ.


Οι ανθρωπίδες αυτοί διέφεραν σαφώς από τους σύγχρονους ανθρώπους, αλλά και από το είδος που προηγήθηκε. Το κρανίο τους ήταν λιγότερο ανθρώπινο από αυτό του σύγχρονου ανθρώπου, είχαν προεξέχοντα υπερόφρυα τόξα, μεγάλα δόντια και προτεταμένα σαγόνια, ενώ το μέτωπο και το πηγούνι τους υποχωρούσαν προς τα μέσα. Ο πρώτος που παρουσίασε στο κοινό τα ευρήματα που αφορούσαν τον άνθρωπο του Νεάντερταλ, ήταν ο καθηγητής ανατομίας του Πανεπιστημίου της Βόννης, Χέρμαν Σαφχάουσεν . Λίγο αργότερα, ο Γάλλος ανθρωπολόγος Πολ Μπροκά συγκέντρωσε τα επιχειρήματα που στήριξαν την άποψη ότι οι Νεάντερταλ ήταν μια μορφή ζωής πιο πρωτόγονη από το σημερινό άνθρωπο και
μάλλον αποτυχημένη. Η άποψη αυτή επικράτησε τελικά, όπως άλλωστε κι εκείνη που παρουσιάζει τον άνθρωπο του Νεάντερταλ σαν ένα κτήνος που τρέκλιζε, περπατούσε με βήμα πιθήκου πατώντας στην άκρη των ποδιών του, με βλέμμα που υποδήλωνε καθυστερημένη διανοητικότητα και αντικοινωνικές τάσεις.



Παρόλο που και οι δύο αυτές απόψεις αναθεωρήθηκαν εκ των υστέρων, ακόμη και σήμερα ο Νεάντερταλ εξακολουθεί να θεωρείται ένα μάλλον αποτυχημένο εξελικτικό πείραμα της Φύσης που υποσκελίστηκε από το επόμενο είδος λόγω των μειονεκτημάτων που παρουσίαζε, πράγμα που επίσης είναι εντελώς λανθασμένο. Το επίσημο όνομα που δόθηκε στους Νεάντερταλ ήταν αρχικά Homo neandertlanensis. Ωστόσο, οι Νεάντερταλ έμοιαζαν τόσο πολύ με το σύγχρονο άνθρωπο σε όλα τους τα γνωρίσματα εκτός από μερικές λεπτομέρειες του κρανίου, ώστε τελικά αναγνωρίστηκαν ως μέλη του είδους. Σήμερα, οι Νεάντερταλ ονομάζονται Homo sapiens neandertlaensis και θεωρούνται
ως ένα από τα δύο γνωστά υποείδη του Homo sapiens.


Οι Νεάντερταλ έζησαν από το 200000 π.χ μέχρι το 30000 π.χ. στην Αφρική και στην Ευρασία. Ήταν κυνηγοί και ήξεραν να ανάβουν φωτιά. Ήταν επίσης οι πρώτοι ανθρωπίδες που έθαβαν τους νεκρούς τους και πιθανώς να είχαν αναπτύξει κάποιο είδος θρησκευτικής συνείδησης.


Μετά το 50000 π.χ., μια ποικιλία των Νεάντερταλ εξελίχτηκε σε ένα νέο είδος ανθρωπίδη που ήταν ακριβώς ίδιος με το σύγχρονο άνθρωπο. Το είδος αυτό ονομάστηκε Homo sapiens sapiens και είναι γνωστό και με το όνομα Cro Magnon, εξαιτίας του τοπωνυμίου όπου βρέθηκαν πρώτη φορά τα οστά τους. Ο Homo sapiens sapiens είχε λιγότερο προτεταμένα φρύδια, ψηλό μέτωπο, ευδιάκριτο πιγούνι και μικρότερα δόντια. Ανάμεσα στο 50000 και στο 30000 π.χ, οι δύο ποικιλίες του Homo sapiens συνυπήρχαν, αλλά μέχρι το τέλος αυτής της περιόδου κάποιες διασταυρώσεις και πιθανότατα εκτεταμένες σφαγές εξαφάνισαν τους Νεάντερταλ, με αποτέλεσμα όλοι οι ανθρωπίδες που έζησαν από τότε να ανήκουν στο είδος Homo sapiens sapiens.

Ο Homo sapiens sapiens (σύγχρονος άνθρωπος) ήταν εξαιρετικά επιτυχής και για πρώτη φορά επεκτάθηκε πέρα από τα όρια στα οποία είχε φτάσει ο Homo erectus. Ανάμεσα στο 40000 και στο 30000 π.χ, οι άνθρωποι αυτοί εκμεταλλεύτηκαν τις χερσαίες γέφυρες που είχαν δημιουργηθεί από την πτώση της θαλάσσιας στάθμης και πέρασαν από τη Νοτιοανατολική Ασία στην Αυστραλία και από τη Βορειοανατολική Ασία στη Βόρεια Αμερική. Μέχρι τότε, δεν υπήρχαν ανθρωπίδες σε καμία από τις δύο αυτές ηπείρους. Λίγο αργότερα, κατόρθωσαν επίσης να φτάσουν και στα νησιά της Ιαπωνίας.

Η εξάπλωση αυτή συνεχίστηκε σταθερά και, μέχρι το 10000 π.χ., οι άνθρωποι είχαν φτάσει στο νοτιότερο άκρο της Νότιας Αμερικής, φτάνοντας ακόμη και στη Γη του Πυρός. Όλες οι περιοχές των ηπείρων, εκτός από την Ανταρκτική και τις παγωμένες περιοχές του Βορρά είχαν πλέον κατοικηθεί.
Εικόνα

Άβαταρ μέλους
γιαννης
Δημοσιεύσεις: 648
Εγγραφή: 25 Σεπ 2002 14:21
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από γιαννης » 06 Ιουν 2003 23:00

Αυτή είναι με λίγα λόγια η επικρατούσα άποψη για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Ωστόσο, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η θεωρία αυτή παρουσιάζει αρκετά τρωτά σημεία, βάσει των οποίων θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η ιστορία αυτή είναι κάθε άλλο παρά σωστή. Και ο ισχυρισμός αυτός δεν θα ήταν καθόλου αβάσιμος!
Εικόνα

Άβαταρ μέλους
gaucho
Honorary Member
Δημοσιεύσεις: 2408
Εγγραφή: 22 Δεκ 2002 13:18

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από gaucho » 06 Ιουν 2003 23:20

Η κυριαρχία των αμφίβιων αντικαταστάθηκε από αυτή των ερπετών και, πριν από 200 εκατομμύρια χρόνια περίπου, μια κατηγορία ερπετών, οι δεινόσαυροι, κατέλαβαν την κυρίαρχη θέση και επικράτησαν όλων των άλλων ειδών επί 150 εκατομμύρια χρόνια.

Όμως οι δεινόσαυροι δεν άφηναν δυνατότητες σε άλλα ζώα να αναπτυχθούν, αφού είχαν καταλάβει τις καλύτερες οικολογικές θέσεις του πλανήτη.



Ανάμεσα στους επιζήσαντες βρίσκονταν και οι πρόγονοι των θηλαστικών, που μέχρι τότε ζούσαν επισκιασμένοι από τους δεινόσαυρους. Η εξέλιξη αυτή έδωσε μεγάλες ευκαιρίες σε νέα είδη ζώων να αναπτυχθούν και η ευκαιρία αυτή ευνόησε ιδιαίτερα τα θηλαστικά. Έτσι, η Γη από κόσμος των δεινόσαυρων μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε κόσμο των θηλαστικών.
Autos afora kai ton nomo tis fisikis epilogis. Den nomizw oti iparxei amfibolia gia auto


Gia tin ekseliksi ta eipe xarti-kalamari o Gianis. Swsta alla pies oi amfibolies?

Άβαταρ μέλους
γιαννης
Δημοσιεύσεις: 648
Εγγραφή: 25 Σεπ 2002 14:21
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από γιαννης » 06 Ιουν 2003 23:23

elias έγραψε:....Autos afora kai ton nomo tis fisikis epilogis. Den nomizw oti iparxei amfibolia gia auto

Gia tin ekseliksi ta eipe xarti-kalamari o Gianis. Swsta alla pies oi amfibolies?
elias afti einai i eisagogi kai einai ta epistimonikos paradekta.

molis paroun thesi kai alli filoi, mporei na yparxoun kai alles apopseis, tha sinexiso me afta pou dimiourgoun tis amfivolies.
Εικόνα

Άβαταρ μέλους
γιαννης
Δημοσιεύσεις: 648
Εγγραφή: 25 Σεπ 2002 14:21
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από γιαννης » 07 Ιουν 2003 11:16

Όπως είδαμε η επικρατούσα επιστημονική άποψη δέχεται ότι το ανθρώπινο γένος ξεκίνησε την εξελικτική του πορεία από τη Νότια Αφρική, πριν από 4 εκατομμύρια χρόνια. Πριν από 2 περίπου εκαιτομμύρια χρόνια, εμφανίστηκε το γένος Homo (άνθρωπος) , που πολύ γρήγορα εξελίχτηκε στο Homo habilis (άνθρωπος ο ικανός), ο οποίος μπορούσε να κατασκευάζει απλά λίθινα εργαλεία. Χρειάστηκε να περάσουν περίπου 3,5 εκατομμύρια χρόνια πριν οι άν8ρωποι να εγκαταλείψουν τη νοτιοαφρικανική τους κοιτίδα και να εξαπλωθούν στην υπόλοιπη Αφρική, στην Ευρώπη και στην Ασία. Όσο για την Αμερική, ο άνθρωπος δεν 8α έφτανε εκεί παρά μόνο πριν από 12.000 περίπου χρόνια, όταν κυνηγοί από τη Σιβηρία θα κατάφερναν να περάσουν στην Αλάσκα μέσω μιας φυσικής γέφυρας που δημιουργή8ηκε από τοους παγετώνες.


Έτσι λοιπόν, 8α ήταν φυσικό όλα τα ευρήματα που υποδηλώνουν ανθρώπινη παρουσία και τα οποία ανήκουν στην περίοδο που υποτί8εται ότι το ανθρώπινο γένος ζούσε μόνο στη Νότια Αφρική να έχουν βρεθεί σε αυτή την περιοχή. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Kαθ' όλη τη διάρκεια του 19ου και του 20ού αιώνα, αρκετοί παλαιοντολόγοι, γεωλόγοι αλλά και ερασιτέχνες ερευνητές έχουν εντοπίσει ευρήματα που μαρτυρούν ανθρώπινη παρουσία σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Τα ευρήματα αυτά έχουν εντοπιστεί σε γεωλογικά στρώματα της Πλειόκαινου, της Μειόκαινου, αλλά και ακόμη παλαιότερων εποχών, δημιουργώντας πολλά προβλήματα στους υποστηρικτές των αποδεκτών μέχρι σήμερα εξελικτικών 8εωριών.
Εικόνα

Άβαταρ μέλους
γιαννης
Δημοσιεύσεις: 648
Εγγραφή: 25 Σεπ 2002 14:21
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από γιαννης » 07 Ιουν 2003 11:17

Η κατασκευή και η χρήση λίθινων εργαλείων αποτέλεσε μια από τις κρισιμότερες κι αποφασιστικότερες καμπές της ανθρώπινης ιστορίας. Ήταν το γεγονός που έδωσε το στρατηγικό πλεονέκτημα στους ανθρωπίδες να επικρατήσουν και να υποσκελίσουν τους αυστραλοπί8ηκους, παίρνοντας τη σκυτάλη της εξελικτικής διαδικασίας που οδήγησε στην εμφάνιση του σύγχρονου ανθρώπου.


Οι πρώτοι ανθρωπίδες που κατασκεύασαν λίθινα εργαλεία ονομάστηκαν από τους ανθρωπολόγους Homo habilis (Άνθρωπος ο ικανός). Τα πλάσματα αυτά ανέπτυξαν την ικανότητα να Kατασκευάζoυν λίθινα εργαλεία, με τα οποία πελεκούσαν μικρά θραύσματα πυρόλιθου για να οξύνουν τις ακμές τους. Αυτό σημαίνει ότι για πρώτη φορά οι ανθρωπίδες είχαν στη διάθεσή τους κοφτερά εργαλεία και όπλα, σε ποσότητες και δεν στηρίζoνταν πλέον στην τυχαία ανακάλυψη κάποιου κοφτερού πυρόλιθου για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους.



Μια περίπτωση εύρεσης ηώλιθων, καταγράφηκε στη Γαλλία στις αρχές του 20ού αιώνα. Το 1910, ο Χένρι Μπριλ ανακάλυψε στο Μπελ Ασίς, κοντά στο Κλερμόντ ηώλιθους μέσα σε γεωλογικό στρώμα της Ηώκαινου Περιόδου. Υπολογίστηκε ότι τα πρώιμα αυτά πυρολιθικά εργαλεία ήταν 50 - 55 εκατομμυρίων ετών, όμως λίγο αργότερα, νέες αναλύσεις οδήγησαν στο συμπέρασμα πως το γεωλογικό στρώμα μέσα στο οποίο είχαν εντοπιστεί οι ηώλιθοι ανήκε στο τέλος της Παλαιόκαινης Περιόδου και ήταν ηλικίας 55 - 60 εκατομμυρίων ετών. Ο ίδιος ο Μπριλ δεν τόλμησε ποτέ να υποστηρίξει ότι τα ευρήματά του αποτελούσαν αδιάσειστες ενδείξεις για την παρουσία ανθρώπων στην Ευρώπη πολλά εκατομμύρια χρόνια πριν από την εποχή που αποδέχονται οι συμβατικές εξελικτικές θεωρίες. Ωστόσο, οι ηώλιθοι που ανακάλυψε έφεραν εμφανή ίχνη πρωτόγονης κατεργασίας και μερικοί από αυτούς είχαν διαμορφωθεί σαν αιχμές και τσεκούρια. Η περίπτωση αυτή όμως δεν απασχόλησε ποτέ επισταμένα την επιστημονική κοινότητα, αφού ο Μπριλ δεν υπερασπίστηκε τα ευρήματά του.

Ηώλιθοι δεν βρέθηκαν μόνο στην Ευρώπη αλλά επίσης στην Ασία και στην Αμερική. Τo 1982, ο Κ. Ν. Πράσαντ της Γεωλογικής Υπηρεσίας της Ινδίας ανέφερε την ανακάλυψη λίθινων ακατέργαστων εργαλείων στο Χαριταλιανγκάρ της Ινδίας. Τα ευρήματα είχαν εντοπιστεί σε στρώμα της Μειόκαινου, ήταν δηλαδή παλαιότερα από 12 εκατομμυρίων ετών. Ένα συγκεκριμένο εργαλείο, μάλιστα, ήταν εμφανώς τροποποιημένο και οι άκρες του είχαν οξυνθεί τεχνητά. Η επίσημη άποψη είναι πως τα ηωλιθικά εργαλεία που ανακαλύφτηκαν στο Χαριταλιανγκάρ ήταν φυσικά διαμορφωμένα και χρησιμοποιούνταν από Ραμαπίθηκους κι όχι από ανθρώπους. Ακόμη κι αν η άποψη αυτή είναι σωστή, η εύρεση των συγκεκριμένων εργαλείων δεν παύει να υποδεικνύει ότι οι πρόγονοι του ανθρώπου χρησιμοποιούσαν λίθινα εργαλεία πολύ νωρίτερα από την εποχή που αποδέχονται οι συμβατικές θεωρίες.



Μια άλλη περίπτωση εύρεσης πανάρχαιων παλαιολιθικών εργαλείων είναι αυτή που αναφέρθηκε από τον αβά Λ. Μπουργκές, σης 19 Αυγούστου του 1867, στο Διεθνές Συνέδριο Προϊστορικής Ανθρωπολογίας και Αρχαιολογίας που έγινε στο Παρίσι. Ο Μπουργκές ανέφερε ότι, πραγματοποιώντας έρευνες στο Θενάι, κοντά στην Ορλεάνη επί 20 συνεχή χρόνια, είχε καταφέρει να εντοπίσει πυρολιθικά εργαλεία παλαιολιθικής τεχνοτροπίας, μέσα σε γεωλογικό στρώμα των αρχών της Μειόκαινου Περιόδου. Σύμφωνα με την αναφορά του, τα εργαλεία αυτά έφεραν χαρακτηριστικά ίχνη ανθρώπινης κατεργασίας, συμμετρική λάξευση και ίχνη χρήσης, ενώ σε μερικά από αυτά υπήρχαν ενδείξεις ότι είχαν εκτεθεί σε εστίες φωτιάς, γεγονός που ενίσχυε την άποψη ότι είχαν χρησιμοποιηθεί από ανθρώπους, παρά το γεγονός ότι η ηλικία τους πιθανώς να έφτανε τα 25 εκατομμύρια χρόνια.


Ο Μπουργκές παρουσίασε τα ευρήματά του στα μέλη του συνεδρίου και παρά το γεγονός ότι όλοι οι σύνεδροι έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για την υπόθεση, οι περισσότεροι δίστασαν να αποδεχτούν την ανθρώπινη προέλευσή τους. Αρκετοί όμως από τους συνέδρους αποδέχτηκαν τη γνησιότητά τους και υιοθέτησαν τη θεωρία του Μπουργκές. Mεταξύ αυτών ήταν ο διάσημος Δανός φυσιοδίφης Γουόρσαν και ο Γάλλος παλαιοντολόγος Γκάμπριελ ντε Μόρτιλετ, ο οποίος μάλιστα εκτίμησε πως το γεωλογικό στρώμα στο οποίο είχαν βρεθεί τα εργαλεία ήταν τουλάχιστον των αρχών της Μειόκαινου, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να ανήκε ακόμη και στο τέλος της Ολιγόκαινου.


Παρά το ότι τα ευρήματά του δεν κέρδισαν την αναγνώριση της επιστημονικής κοινότητας, ο Μπουργκές συνέχισε τις έρευνές του, ανακαλύπτοντας διαρκώς περισσότερα λίθινα εργαλεία. Σταδιακά, όλο και περισσότεροι επιστήμονες άρχισαν να δείχνουν ενδιαφέρον για ης ανακαλύψεις του και να μελετούν τις περιοχές σης οποίες είχαν βρεθεί τα ευρήματά του. Τότε ήταν που άρχισε να διαμορφώνεται και η θεωρία πως τα εργαλεία του Μπουργκές ήταν μεν γνήσια, είχαν βρεθεί όμως σε πολύ πιο πρόσφατα γεωλογικά στρώματα. Ο Μπουργκές αντέκρουσε αυτή την άποψη, παρουσιάζοντας αποδείξεις για το ότι τα εργαλεία του είχαν εντοπιστεί σε βάθος μεγαλύτερο των τεσσάρων μέτρων, σε στρώμα δηλαδή που ανήκε σαφώς σης αρχές της Μειόκαινου. Το θέμα των εργαλείων του Μπουργκές συζητήθηκε ξανά στο Διεθνές Συνέδριο Προϊστορικής Ανθρωπολογίας και Αρχαιολογίας του 1872 στις Βρυξέλες. Εκεί, ο Μπουργκές διένειμε έντυπα με το χρονικό των ερευνών και των ανακαλύψεών του και παρουσίασε σειρά ευρημάτων του. Το συνέδριο σύστησε μια δεκαπενταμελή επιτροπή που μελέτησε την υπόθεση και σύντομα παρουσίασε το πόρισμά της. Οκτώ από τα μέλη της επιτροπής πείστηκαν ότι τα εργαλεία του Μπουργκές είχαν κατασκευαστεί και χρησιμοποιηθεί από ανθρώπους, ένας εξέφρασε κάποιες αμφιβολίες, πέντε ήταν κατηγορηματικά αντίθετoι σε αυτή την άποψη και ένας δεν εξέφρασε γνώμη.


Παρά το εμφανώς θετικό πόρισμα της επιτροπής, τα εργαλεία του Μπουργκές δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ επισήμως. Μια σειρά αυτών των ευρημάτων παραχωρήθηκε στο Εθνικό Μουσείο Αρχαιοτήτων του Σεν Ζερμαίν και μετά το θάνατο του Μπουργκές ολόκληρη η συλλογή των εργαλείων του πέρασε στην κυριότητα της Σχολής Ανθρωπολογίας του Παρισιού.
Εικόνα

Άβαταρ μέλους
γιαννης
Δημοσιεύσεις: 648
Εγγραφή: 25 Σεπ 2002 14:21
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από γιαννης » 07 Ιουν 2003 11:18

Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι και η περίπτωση των τριών κρανίων που ανακαλύφτηκαν κάτω από μια μεσαιωνική πόλη της πρώην Σοβιετικής Δημοκρατίας της Γεωργίας, σε γεωλογικό στρώμα ηλικίας 1,7 εκατομμυρίων ετών. Το πιθανότερο είναι πως τα κρανία αυτά σxετίζoνται με τους πρώτους πρωτανθρώπους που μετανάστευσαν από την Αφρική στην Ευρώπη, αφού μορφολογικά μοιάζουν με εκείνα των πρωτανθρώπων που έζησαν στην Ανατολική Αφρική την ίδια περίπου εποχή κι αφού μαζί τους εντοπίστηκαν επίσης εργαλεία που μoιάζoυν πολύ με εκείνα των Αφρικανών πρωτανθρώπων.


Ωστόσο, οι παλαιοντολόγοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι τα απολιθώματα αυτά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, αφού, σύμφωνα με την επικρατούσα θεωρία, η διασπορά των ανθρώπων από την Αφρική προς τις υπόλοιπες ηπείρους άρχισε αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια αργότερα. Η αντίληψη αυτή όμως δεν μπορεί να εξακολουθεί να θεωρείται αδιάσειστη, αφού δεκάδες ακόμη ευρήματα υποδεικνύουν ότι προφανώς δεν είναι σωστή.



Ανάλογα ευρήματα έχουν ανακαλυφτεί σε αρκετές περιοχές της Ευρώπης αλλά και της Αμερικής. Το 1855 εργάτες που εξόρυσσαν φωσφορικό άλας σε ένα λατομείο στο Φόξχολ της Αγγλίας ανακάλυψαν ένα απολιθωμένο ανθρώπινο σαγόνι. Το εύρημα αυτό αγόρασε από κάποιον εργάτη του λατομείου ο φαρμακοποιός Τζον Τέιλορ. ο οποίος το προσκόμισε για εξέταση στον Αμερικανό Ρόμπερτ Χ. Κόλλυερ, που τότε διέμενε στο Λονδίνο. Ο Κόλλυερ επισκέφτηκε το λατομείο στο οποίο είχε εντοπιστεί το απολίθωμα και διενεργώντας μετρήσεις διαπίστωσε ότι το γεωλογικό στρώμα από το οποίο προερχόταν το εύρημα ήταν 16 πόδια κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Το οστό που είχε προσκομίσει ο Τέιλορ ήταν διαποτισμένο από οξείδιο του σιδήρου. γεγονός που το έκανε να ταιριάζει απόλυτα με το γεωλογικό στρώμα στο οποίο είχε βρεθεί. Το συγκεκριμένο γεωλογικό στρώμα ήταν ηλικίας τουλάχιστον 2.5 εκατομμυρίων ετών και αυτό έκανε τον Κόλλυερ να δηλώσει ότι το σαγόνι που βρέθηκε στο Φόξχολ ήταν το αρχαιότερο γνωστό απομεινάρι ανθρώπου που έχει βρεθεί στην Ευρώπη. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Τζ. Ράιντ Μουάρ έμελλε να ανακαλύψει στο ίδιο σημείο λίθινα εργαλεία και ίχνη φωτιάς. γεγονός που προσέδωσε ακόμη μεγαλύτερη σημασία στο απολίθωμα.



Πολύ μεγαλύτερης σπουδαιότητας φαίνεται να είναι η υπόθεση της εύρεσης ενός απολιθωμένου ανθρώπινου οστού στην Τρίγλια της Χαλκιδικής, λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1990, από το διακεκριμένο Έλληνα ανθρωπολόγο δρ. Άρη Πουλιανό. Ο Άρης Πουλιανός ήταν ο άνθρωπος που εντόπισε τα απολιθώματα του Ανθρώπου των Πετραλώνων, στον οποίο αποδίδεται ηλικία 750.000 ετών και θεωρείται ως το αρχαιότερο είδος ανθρώπου που έζησε στην Ευρώπη, ενώ επίσης εντόπισε ίχνη παρουσίας κυνηγών ηλικίας 3 εκατομμυρίων ετών στην Πτολεμαιδα.


Η ανθρώπινη απολιθωμένη κνήμη που ανακάλυψε ο Πουλιανός στην Τρίγλια της Χαλκιδικής βρέθηκε στο ανώτερο Μειόκαινο στρώμα μαζί με χιλιάδες εργαλεία από χαλαζία και πλήθος απολιθωμένων οστών ζώων. Στην κνήμη αυτή η γωνία στρέψης καθορίζει ότι ο άνθρωπος στον οποίο ανήκε περπατούσε όρθιος και το ύψος του ήταν περίπου 1,20 μέτρα. Ο Πουλιανός ονόμασε τον άνθρωπο αυτό Homo erectus trigliensis και προσδιόρισε την ηλικία του στα 11 εκατομμύρια χρόνια.


Για τη χρονολόγηση των ευρημάτων χρησιμοποιήθηκαν δέκα από τις πλέον παραδεδεγμένες διεθνώς επιστημονικές μέθοδοι, με βασικότερες αυτές της στρωματογραφίας, του παλαιομαγνητισμού και της στροφορμής των ηλεκτρονίων. Η χρονολόγηση προσδιορίστηκε αρχικά στρωματογραφικά,
δηλαδή βάσει των γεωλογικών στρωμάτων και του περιεχομένου τους. Κατόπιν, τα ευρήματα υποβλήθηκαν στη μέθοδο του παλαιομαγνητισμού, η οποία στηρίζεται στη θεωρία της αναστροφής των πόλων της Γης. Τον παλαιομαγνητισμό στα στρώματα της Τρίγλιας εφάρμοσε ο καθηγητής και διευθυντής του Ινστιτούτου Γης του Πανεπιστημίου της Νότιας Καρολίνας, Άλεν Ναιρν, ο οποίος επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα του Άρη Πουλιανού.



Κατόπιν, χρησιμοποιήθηκε η πιο σύγχρονη μέθοδος της στροφορμής των ηλεκτρονίων, μια μέθοδος που έχει αναπτύξει ο διακεκριμένος Ιάπωνας πυρηνικός φυσικός Moτόγκέγια. Και αυτή η μέθοδος δικαίωσε τον Πουλιανό, όπως και οι υπόλοιπες που εφαρμόστηκαν. Δεν xρειάζεται να αναφέρουμε την τύχη των ευρημάτων αυτών και την αντιμετώπισή τους από τους οπαδούς των κατεστημένων θεωριών. Αρκεί να αναφέρουμε ότι ο Άρης Πουλιανός κάνει λόγο και για την ανακάλυψη ενός ανθρώπινου κρανίου εγκλωβισμένου μέσα σε ασβεστόλιθο, που διακρινόταν καθαρά τα δόντια του, δίνοντάς του την ευκαιρία να παρατηρήσει ότι οι κυνόδοντες δεν ξεπερνούσαν το ύψος της υπόλοιπης οδοντοστοιχίας, γεγονός που σημαίνει ότι ο άνθρωπος της Τρίγλιας σίγουρα δεν ήταν πίθηκος. Μέσα στη δύνη της ελληνικής γραφειοκρατίας, που σκόπιμα ή μη καθυστέρησε να δώσει την ανάλογη άδεια για περαιτέρω έρευνες, το κρανίο αυτό ρίχτηκε στα μπάζα του λιμανι-ού των Νέων Μουδανιών!


Άλλη μια περίπτωση ανακάλυψη ς πανάρχαιων ανθρώπινων απολιθωμάτων στην Ευρώπη είναι αυτή που ανέφερε ο Μ. Koυικoυέρεζ και αφορά την εύρεση ενός ανθρώπινου σκελετού στο Ντέλεμοντ της Σουηδίας. Για την υπόθεση αυτή υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες και το μόνο που μπορούμε να αναφέρουμε εδώ είναι το ότι, σύμφωνα με τον Koυικoυέρεζ, ο σκελετός εντοπίστηκε σε γεωλογικό στρώμα που αντιστοιχούσε στο τέλος της Ηώκαινου Περιόδου!

Εξίσου εντυπωσιακές είναι και οι ανακαλύψεις ανθρώπινων οστών που έχουν γίνει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στην αμερικανική ήπειρο. Οι περιπτώσεις αυτές φαντάζoυν μάλιστα ακόμη πιο περίεργες, με δεδομένο ότι οι συμβατικές θεωρίες πρoσδιoρίζoυν πως ο άνθρωπος μετοίκησε στην Αμερική πολύ μεταγενέστερα από ό,τι στην Ευρώπη. Το 1970, ο Καναδάς αρχαιολόγος Άλαν Λάιαλ Μπρυάν εντόπισε σε μια συλλογή παλαιοανθρωπολογικών ευρημάτων που είχαν ανακαλυφτεί σε κάποια σπηλιά στη Λαγκόα Σάντα της Bραζιλίας την κάψα ενός ανθρώπινου κρανίου που είχε πολύ λεπτά τοιχώματα και εξαιρετικά διογκωμένα υπερόφρυα τόξα. Η κάψα δεν ήταν δυνατόν να χρονολογηθεί, αφού οι εκσκαφές του σπηλαίου στο οποίο εντοπίστηκε δεν είχαν ελεγχθεί στρωματογραφικά, όμως η μορφολογία του απολιθώματος έμoιαζε πολύ με αυτή του Homo erectus.


Το εύρημα πέρασε στην κατοχή του τοπικού μουσείου, από όπου αργότερα εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Ο Μπρυάν είχε όμως φωτογραφήσει την κάψα και το 1978 έδειξε τις φωτογραφίες αυτές σε αρκετούς Αμερικανούς ανθρωπολόγους, οι οποίοι αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι το εύρημα προερχόταν από την αμερικανική ήπειρο. Κάποιοι το θεώρησαν αμέσως πλαστό, ενώ μερικοί άλλοι αποφάνθηκαν ότι η κάψα προερχόταν από άνθρωπο που έζησε στην Ευρώπη, αφού φυσιολογικά ένα τέτοιο εύρημα δεν είχε καμία θέση στη Bραζιλία.



Το Φεβρουάριο του 1866, στην επαρχεία Kζαβέρας της Καλιφόρνιας, ένας ιδιοκτήτης ορυχείου ονόματι Μάττισον ανακάλυψε ένα θραύσμα κρανίου ανθρώπινου τύπου, μέσα σε στρώμα χαλικιών 40 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, σε μια περιοχή που λεγόταν Φαλακρός Λόφος. Το γεωλογικό στρώμα μέσα στο οποίο βρέθηκε το απολίθωμα χρονολογούταν στην Πλειόκαινο Εποχή, είχε δηλαδή ηλικία μεγαλύτερη των 2 εκατομμυρίων ετών. Το θραύσμα του κρανίου εξετάστηκε από το γεωλόγο Tζ. Ντ. Γουίτνυ, ο οποίος δήλωσε στην Ακαδημία Επιστημών της Καλιφόρνιας ότι είχε ανακαλυφτεί πράγματι σε στρώμα της Πλειόκαινου υποδιάπλασης.


Η ανακάλυψη αυτή ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, ιδιαίτερα στους θρησκευτικούς κύκλους της Αμερικής, οι οποίοι έσπευσαν να κατηγορήσουν το εύρημα ως πλαστό. Την 1 η Ιανουαρίου του 1873, ο πρόεδρος της Εταιρείας Φυσικής Ιστορίας της Βοστόνης έλαβε ένα γράμμα από το δρα Κ. Φ. Γουίνσλοου, ο οποίος τον πληροφορούσε για την ανακάλυψη ενός ανθρώπινου σκελετού σε ένα ορυχείο στο όρος Τέημπλ της επαρχίας Τουόλουμν. Η ανακάλυψη είχε γίνει το 1855 ή το 1856 και το απολίθωμα είχε βρεθεί μέσα σε γεωλογικό στρώμα ηλικίας 33 με 55 εκατομμυρίων ετών. Κοντά του είχαν εντοπιστεί οστά και απομεινάρια στα οποία συμπεριλαμβάνονταν και δόντια μαστόδοντα.



Το Δεκέμβριο του 1862, το περιοδικό The Geologist ανακοίνωσε ότι στο Μακουπίν του Ιλινόις ανακαλύφτηκαν ανθρώπινα οστά μέσα σε σχιστόλιθο, 90 πόδια κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Το γεωλογικό στρώμα μέσα στο οποίο βρέθηκαν τα οστά αναγόταν στη Λιθανθρακοφόρο Περίοδο κι έτσι η πιθανή ηλικία των ευρημάτων ήταν 286 με 360 εκατομμύρια έτη.


Κανένα από τα παραπάνω ευρήματα δεν φαίνεται να προκάλεσε το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας, κι έτσι ελάχιστοι θυμούνται πλέον την ύπαρξή τους.
Εικόνα

Άβαταρ μέλους
γιαννης
Δημοσιεύσεις: 648
Εγγραφή: 25 Σεπ 2002 14:21
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από γιαννης » 07 Ιουν 2003 11:19

Εκτός από τα αν8ρώπινα απολιθώματα που μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος υπήρχε πολύ πριν από την εποχή που δέχονται οι συμβατικές εξελικτικές θεωρίες κι ότι έζησε σε περιοχές του πλανήτη που δεν θεωρούνται αποδεκτές, υπάρχει και μια ακόμη κατηγορία ευρημάτων που μας κάνει να υποθέσουμε ότι ανατομικά τουλάχιστον σύγχρονοι άνθρωποι υπήρχαν πριν από εκατομμύρια χρόνια. Τα περισσότερα από τα ευρήματα αυτού του είδους εντοπίστηκαν κατά τη διάρκεια του 190υ και στις αρχές του 20ού αιώνα. Αυτού του είδους τα απολιθώματα δεν είναι βέβαια πολλά, όμως θα πρέπει να τονίσουμε ότι εξίσου λίγα είναι και τα συμβατικά ευρήματα που εκτίθενται στα μουσεία.



Προηγουμένως παράθεσα στοιχεία για ανακαλύψεις που μας κάνουν να υποθέσουμε όχι μόνο ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν εργαλεία πολύ παλαιότερα από ό,τι αποδέχεται η συμβατική επιστήμη, αλλά επίσης ότι η εξελικτική πορεία του ανθρώπινου γένους καθώς και η διασπορά του στις διάφορες περιοχές του πλανήτη ακολούθησε πολύ διαφορετικούς δρόμους από αυτούς που έχουν υποδείξει οι διάφορες συμβατικές εξελικτικές θεωρίες.


Τώρα θα ασχοληθούμε με την ύπαρξη ευρημάτων τα οποία είναι απολύτως ανατρεπτικά, αφού η παρουσία τους υποδηλώνει ότι ο άνθρωπος μάλλον είχε τη δυνατότητα να Kατασκευάζει τεχνουργήματα πολύ πριν ακόμη κι από την εποχή που η σύγχρονη επιστήμη αποδέχεται ότι το είδος μας έκανε την εμφάνισή του στον πλανήτη. Θα εξετάσουμε επίσης ευρήματα ακόμη μεγαλύτερης παραδοξότητας, που μας κάνουν να υποθέσουμε ότι η πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού ακολούθησε πολύ διαφορετικότερα μονοπάτια από αυτά που μας διδάσκουν τα σχολικά βιβλία. Ευρήματα δηλαδή που απλώς δεν θα έπρεπε να υπάρχουν!

Το νεότερο σε ηλικία παράξενο εύρημα, που με την παρουσία του ανατρέπει τα όσα πιστεύουμε για την ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού, είναι ένα μικρό αγαλματίδιο που το ύψος του δεν ξεπερνά τα 10 εκατοστά. Η Αφροδίτη του Βίλενωρφ. όπως ονομάστηκε το εύρημα αυτό, που προφανώς αναπαριστά μια γυναικεία μορφή είναι σκαλισμένη σε σχιστόλιθο με εκπληκτική τεχνική και φέρει ίχνη από ώχρα με την οποία είχε βαφτεί. Ανακαλύφτηκε το 1908 και σήμερα φυλάσσεται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης. Οι υπολογισμοί των αρχαιολόγων έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το αγαλματίδιο είναι ηλικίας 25.000 με 30.000 ετών και θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα γλυπτά που έχουν ανακαλυφτεί. Τόσο η τεχνοτροπία όσο και η λεπτομέρεια στην κατασκευή του μικροσκοπικού αυτού αγάλματος υποδηλώνουν σαφώς πως ο ανθρώπινος πολιτισμός είχε φτάσει σε πολύ πιο προηγμένα στάδια κατά την εποχή της κατασκευής της Αφροδίτης του Βίλενωρφ από ότι αποδέχεται το επιστημονικό κατεστημένο.


Το επόμενο ανατρεπτικό εύρημα που θα μας απασχολήσει είναι ένα στρογγυλό αντικείμενο που μοιάζει με νόμισμα κι εκτιμάται ότι η ηλικία του είναι 200.000 με 400.000 ετών. Το εκπληκτικό αυτό εύρημα ανατρέπει με την παρουσία του την πάγια επιστημονική αντίληψη που θεωρεί ότι Τα νομίσματα εμφανίστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν στα μέσα του 7ου π.χ αιώνα.


Η πρώτη επίσημη αναφορά για την ύπαρξη του νομίσματος αυτού έγινε ω 1871 από ων Γουίλιαμ Ε. Ντυμπουά του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν. Η αναφορά του Ντυμπουά περιέγραφε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η ανακάλυψη αυτή και βασιζόταν σε πληροφορίες που είχε δώσει ο Tζ. Γ. Μόφιτ με μια επιστολή του προς το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν. Ο Μόφιτ είχε ανακαλύψει το χάλκινο νόμισμα τον Αύγουστο του 1870 ενώ άνοιγε με γεωτρύπανο ένα πηγάδι στο Λόουν Ριντ της κομητείας Μάρσαλ του Ιλινόις των ΗΠΑ. Σύμφωνα με την αφήγησή του, όταν ανέσυρε στην επιφάνεια το γεωτρύπανο από βάθος 125 ποδιών κι αφού είχε τρυπήσει διαδοχικά διαφορετικά γεωλογικά στρώματα Τα οποία περιέγραφε λεπτομερώς στην επιστολή του, διαπίστωσε έκπληκτος ότι πάνω στο γεωτρύπανο είχε σφηνωθεί ένα χάλκινο αντικείμενο που έμοιαζε πολύ με νόμισμα.


Ο Ντυμπουά, έχοντας σια χέρια του το παράξενο εύρημα, προσπάθησε να διασταυρώσει τις πληροφορίες που αφορούσαν Την υφή των γεωλογικών στρωμάτων που του είχε περιγράψει ο Μόφη, τα οποία συνάντησε Κατά τη διάρκεια του ανοίγματος του πηγαδιού. Τελικά, μπόρεσε να διασταυρώσει τις πληροφορίες αυτές, χάρη σε μια αναφορά του Γ. Χ. Γουίλμοτ, η οποία συμφωνούσε με την περιγραφή του Μόφη, αν και ο Γουίλμοτ υπολόγιζε ότι το νόμισμα είχε βρεθεί σε βάθος 114 ποδιών αντί για 125 που ισχυριζόταν ο Μόφιτ. Αυτή όμως η διαφοροποίηση δεν ήταν ικανή να ανατρέψει την αξιοπιστία του Μόφιτ, ούτε βέβαια να μειώσει τη σπουδαιότητα του ευρήματος του. Ιδιαίτερα μάλιστα, αφού, σύμφωνα με τη Γεωλογική Υπηρεσία της Πολιτείας του Ιλινόις, το γεωλογικό στρώμα στο οποίο είχε βρεθεί το νόμισμα αντιστοιχούσε πράγματι σε ηλικία 200.000 με 400.000 ετών.


Το νόμισμα, σύμφωνα με την περιγραφή του Ντυμπουά, ήταν πολυγωνικό σε βαθμό που να πλησιάζει το σχήμα του κύκλου. Και στις δύο πλευρές του ήταν αποτυπωμένες ακατέργαστες φιγούρες και εγχαράξεις που έμοιαζαν με γράμματα κάποιας γλώσσας που δεν έγινε δυνατόν να αναγνωριστεί. Η μορφή του, μάλιστα, ήταν εντελώς διαφορετική από οποιουδήποτε γνωστού νομίσματος. Ο Ντυμπουά εκτίμησε ότι το χάλκινο νόμισμα θα πρέπει να είχε υποστεί επεξεργασία, περνώντας από κάποιο πρωτόγονο εργαστήριο ελάσεως μετάλλων. Πίστευε ότι είχε κοπεί με ψαλίδι ή καλέμι και οι άκρες του είχαν λιμαριστεί. Όμως, μια τέτοιου είδoυς Κατεργασία υποδήλωνε την ύπαρξη ενός πολιτισμού που άκμασε στη Βόρεια Αμερική τουλάχιστον πριν από 200.000 χρόνια, Την ίδια δηλαδή στιγμή που η συμβατική επιστήμη θεωρεί ότι δεν είχαν περάσει περισσότερα από 100.000 χρόνια από την εμφάνιση του Homo sapiens sapiens στην Αφρική.


Το χάλκινο νόμισμα, αν και το εντυπωσιακότερο και ίσως το παλαιότερο, δεν ήταν το μοναδικό εύρημα που είχε ανακαλύψει ο Μόφιτ Κατά τη διάρκεια των γεωτρήσεων που πραγματοποιούσε σε διάφορες περιοχές. Σε βάθος 120 ποδιών, στην κομητεία Γουάησιντ του Ιλινόις, είχε βρει ένα μεγάλο χάλκινο κρίκο σαν αυτούς που χρησιμοποιούνται για το δέσιμο των σκαφών, ενώ σε διάφορες άλλες περιοχές της ίδιας πολιτείας και σε βάθη που κυμαίνονταν από 10 έως 50 πόδια, είχε βρει ένα μεταλλικό τσεκούρι και πολλά θραύσματα κεραμικών.


Το 1889, εργάτες που δούλευαν για τη διάνοιξη ενός πηγαδιού στη Νάμπα της πολιτείας του Αιντάχο των ΗΠΑ ανακάλυψαν ένα ανθρώπινο ειδώλιο φτιαγμένο από πηλό, το οποίο βγήκε στην επιφάνεια μαζί με σβώλους αργίλου που ξέβραζε το γεωτρύπανο από βάθος 100 περίπου μέτρων. Το ειδώλιο είχε ύψος περίπου 1 1/2 της ίντσας και αναπαριστούσε μια θηλυκή φιγούρα. Το 1890, ο Τζ. Φ. Ράιτ που ενιυπωσιάστικε από το εύρημα επισκέφτηκε την περιοχή και πραγματοποίησε έρευνες για να πιστοποιήσει την ηλικία του γεωλογικού στρώματος στο οποίο είχε βρεθεί το ομοίωμα. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το συγκεκριμένο στρώμα ήταν της Πλειστόκαινου Περιόδου και συνεπώς το ομοίωμα θα πρέπει να ήταν τουλάχιστον 2 εκατομμυρίων ετών.


ΌΤαν ο Φ. Γ. Πούτναμ εξέτασε το ομοίωμα, εντόπισε στις εσοχές της επιφάνειάς του ίχνη άνυδρου οξειδίου του σιδήρου που είχαν κοκκινωπό χρώμα, πιστοποιώντας τη μεγάλη παλαιότητα του ευρήματος και αποκλείοντας Ταυτόχρονα οποιαδήποτε περίπτωση απάτης.


Το 1881, σε μια αναφορά του προς το Βρετανικό Σύλλογο για την Προώθηση της Επιστήμης, ο Χ. Στόουπς, ο οποίος ήταν μέλος της Γεωλογικής ΕΤαιρείας της Βρετανίας, γνωστοποίησε την ανακάλυψη ενός κελύφους κοχυλιού πάνω στην επιφάνεια του οποίου ήταν κακότεχνα χαραγμένο ένα ανθρώπινο πρόσωπο. Το κοχύλι είχε βρεθεί κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην περιοχή Ρεντ Κραγκ, στο Μπράμφορντ της Αγγλίας, μέσα σε γεωλογικό στρώμα που αντιστοιχούσε στα τέλη της Πλειόκαινου Περιόδου.


Παρά το ότι ο Άγγλος γεωλόγος Νίλσον επιβεβαίωσε την αναφορά του Στόουπς, πιστοποιώντας ότι το γεωλογικό στρώμα στο οποίο είχε εντοπιστεί το κέλυφος του κοχυλιού ήταν 2 με 2,5 εκατομμυρίων ετών, η επιστημονική κοινότητα προτίμησε να αγνοήσει την αναφορά του Στόουπς, αρνούμενη να αναθεωρήσει την παγιωμένη αντίληψή της ότι τα πρώτα ανθρώπινα έργα τέχνης, έστω και στην πρώιμη μορφή τους, άρχισαν να παρουσιάζονται μόλις πριν από 30.000 χρόνια.
Εικόνα

Άβαταρ μέλους
γιαννης
Δημοσιεύσεις: 648
Εγγραφή: 25 Σεπ 2002 14:21
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από γιαννης » 07 Ιουν 2003 11:20

Το 1968, οι ερευνητές Υ. Ντρουέ και Χ. Σαλφατί ανακοίνωσαν πως είχαν ανακαλύψει μεταλλικούς κούφιους κυλίνδρους διάφορων μεγεθών αλλά ίδιας διατομής που έμοιαζαν με σωλήνες, σε ένα λατομείο στην περιοχή του Σεν ζαν ντε Λιβέτ της Γαλλίας, μέσα σε πέτρωμα στεατίτη της Κρητιδικής Περιόδου. Γνωστοποίησαν την ανακάλυψή τους στο Εργαστήριο Γεωμορφολογίας του Πανεπιστημίου του Σεν, όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τα ευρήματά τους.


Παρ' όλα αυτά, το γεωλογικό στρώμα μέσα στο οποίο εντοπίστηκαν οι μεταλλικοί κύλινδροι ήταν ηλικίας τουλάχιστον 65 εκατομμυρίων ετών και η μορφή των κυλίνδρων αποδείκνυε ότι κατασκευάστηκαν από νοήμονα όντα και δεν οφείλονταν σε κάποια περίεργη φυσική διαμόρφωση. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να υποθέσουμε ότι πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια ζούσαν στη Γαλλία άνθρωποι ικανοί να κατασκευάσουν και να χρησιμοποιήσουν μεταλλικούς σωλήνες; Κι αν ναι, ποιο ήταν το επίπεδο του πολιτισμού που είχαν αναπτύξει;



Στις 11 Ιουνίου 1891, παρουσιάστηκε ένα άρθρο στην εφημερίδα Μόρισοvβιλ Τάιμς, που αφορούσε μια ακόμη πολύ παράξενη ανακάλυψη. Το άρθρο έγραφε τα εξής: «Η κυρία Σ. Γ. Καλπ, την προηγούμενη Τρίτη το πρωί, ανακάλυψε ένα πολύ παράξενο εύρημα. Καθώς έσπαγε ένα σβώλο κάρβουνου για τη σόμπα της, βρήκε στο εσωτερικό του μια μικρή χρυσή αλυσίδα, φτιαγμένη με παράξενη και αρχαία τεχνοτροπία, που το μήκος της ήταν σχεδόν 10 ίντσες. Αρχικά, η κυρία Καλπ σκέφτηκε πως η αλυσίδα είχε πέσει τυχαία μέσα στα κάρβουνα, όμως, όταν έσκυψε για να τη σηκώσει, αντιλήφτηκε πως οι δύο άκρες της αλυσίδας ήταν κολλημένες στα δύο κομμάτια του κάρβουνου που είχε σπάσει. Ο σβώλος του κάρβουνου μέσα στον οποίο βρέθηκε η αλυσίδα προερχόταν από τα ορυχεία του Τέιλορβιλ ή του Πανά στο νότιο Ιλινόις και το μυστήριο της ύπαρξης της αλυσίδας μέσα στο κάρβουνο είναι εκπληκτικό, αν αναλογιστεί κανείς πόσοι αιώνες έχουν περάσει από τότε που τα πρώτα στρώματα άνθρακα άρχισαν να καλύπτουν τη χρυσή αλυσίδα, που είναι φτιαγμένη από χρυσό οκτώ καρατίων και ζυγίζει 12 γραμμάρια!» Η κυρία Καλπ είχε στην κατοχή της τη χρυσή αλυσίδα ώσπου να πεθάνει, το Φεβρουάριο του 1959.


Το εκπληκτικότερο στοιχείο σε αυτή την υπόθεση είναι πως η Γεωλογική Υπηρεσία του Ιλινόις αξιολογεί ότι το λιθανθρακοφόρο στρώμα από το οποίο προερχόταν το κάρβουνο μέσα στο οποίο βρέθηκε η αλυσίδα είναι ηλικίας 200 με 320 εκατομμυρίων ετών!
Εικόνα

pani0202
Δημοσιεύσεις: 165
Εγγραφή: 16 Μαρ 2003 20:36
Τοποθεσία: Edmonton - Canada
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από pani0202 » 09 Ιουν 2003 17:23

Gianni den diabasa ola osa paretheses giati einai para polla gia emena, aplos pire to mati mou 2-3 pragmata apo afta pou egrapses.

Mias kai theleis na asxolitheis me to thema omos tha sou theso ena diaforetiko erotima:
Giati eno o anthropos symfona me afta pou xeroume emfanistike stin gi prin merika ekatommyria xronia, ousiastika arxise na exelisetai "texnologika" mono prosfata, prin 15.000-20.000 xronia?

Άβαταρ μέλους
γιαννης
Δημοσιεύσεις: 648
Εγγραφή: 25 Σεπ 2002 14:21
Επικοινωνία:

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών είναι τελικά σωστή?

Δημοσίευση από γιαννης » 10 Ιουν 2003 13:45

pani0202 έγραψε:Gianni den diabasa ola osa paretheses giati einai para polla gia emena, aplos pire to mati mou 2-3 pragmata apo afta pou egrapses.

Mias kai theleis na asxolitheis me to thema omos tha sou theso ena diaforetiko erotima:
Giati eno o anthropos symfona me afta pou xeroume emfanistike stin gi prin merika ekatommyria xronia, ousiastika arxise na exelisetai "texnologika" mono prosfata, prin 15.000-20.000 xronia?
pani afta pou grafo edo lene oti o anthropos eixe ekselixtei texnoligika polu noritera apo osi pistevoume emeis. endexomenos kapoio disaresto gegonos "erikse" ton anthropo pali sto miden.

sxetika me ton anthropo ton petralonon deite kai to site tis anthropologikis etairias ellados: http://www.aee.gr/hellenic/1contents/contents.html
Εικόνα

Απάντηση

Επιστροφή στο “Επικαιρότητα & Διάφορες Συζητήσεις”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες