Ίσως να ναι αγάπη τελικά...

Προβληματισμοί και ανταλλαγή ιδεών από την Επικαιρότητα και διάφορα άλλα θέματα.

Συντονιστής: Super-Moderators

Κλειδωμένο
KostasMas97
Δημοσιεύσεις: 2
Εγγραφή: 23 Οκτ 2013 21:26

Ίσως να ναι αγάπη τελικά...

Δημοσίευση από KostasMas97 » 23 Οκτ 2013 22:48

Γεια σας, το όνομά μου είναι Κώστας και είμαι 17 ετών. Πριν αρχίσω, να διευκρινίσω οτι πολλοί θα βρουν αυτά που λέω αστεία ή γελοία, δεδομένου της ηλικίας μου, όμως γράφω αυτά που γράφω επειδή νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ τα συναισθήματά μου, να τα βγάλω από μέσα μου, σίγουρα το έχετε περάσει και σεις αυτό.

Θέλω να μιλήσω για μια κοπέλα, το όνομά της οποίας είναι Ανδριανή. Είναι ένα όμορφο και ξεχωριστό όνομα για ένα όμορφο και ξεχωριστό άτομο. Η Ανδριανή λοιπόν, επίσης 17 ετών, εμφανίστηκε πρώτα στη ζωή μου τον προηγούμενο Σεπτέμβριο, με την εκκίνηση της σχολικής χρονιάς. Τότε, την είχα παρατηρήσει, και απλά είπα πως ήταν μια όμορφη κοπέλα, ούτε ιδιαίτερη σημασία έδωσα, ούτε το όνομα της ήξερα, ούτε τιποτα. Όπως ήμουν 16 χρονών και δεν ήξερα τι ήθελα λοιπόν, διάφορα κορίτσια της περιοχής μου, μου άρεσαν για 1-2, άντε 3 εβδομάδες το πολύ. Μετά από αυτό, έχανα το ενδιαφέρον μου. Όπως καταλαβάινετε, κυρίως για το λόγο αυτό, οι σχεσεις μου ποτέ δεν χαρακτηρίζονταν από μεγάλη διάρκεια ή ωριμότητα/σοβαρότητα.

Περνούσε ο χρόνος κανονικά, λοιπόν, και φτάνει ο Νοέμβριος. Και εκεί στο προαύλιο που ήμουν με την παρέα μου, βλέπω την Ανδριανή. Μην ρωτήσετε, δεν έχω ιδέα γιατί, αλλά μου έκανε εντύπωση. Για κάποιο λόγο μου φάνηκε πολύ όμορφη. Έτσι, στα καλά του καθουμένου, λέω: <<Ρε παιδιά! Κοιτάξτε λίγο αυτή εκεί. Είναι πολύ ωραία!>>. Την κοίταξε η παρέα μου και ως συνήθως είπαν τα κλασσικά << Ναι καλή είναι>>, <<Ντάξει μια χαρά είναι>> κλπ.. Οκ, πάει στο καλό και αυτή η μέρα.

Την επόμενη μέρα, την ξαναβλέπω, λέω από μέσα μου <<Ωρε παιδί μου αυτή είναι τόσο όμορφη, που στο καλό ήταν όλο αυτό τον καιρό?..>>. Καθώς περνούσαν οι μέρες μου άρεσε όλο και πιο πολύ. Ρώτησα για αυτή, έμαθα όνομα, τη βρήκα στο facebook, και μετά άρχισα να ρωτάω για το πως είναι ο χαρακτήρας της. Και εκεί έπαθα το σοκ. Από τα 5-6 άτομα που την ήξεραν και ρώτησα, δεν έλαβα ουδέ ένα αρνητικό σχόλιο, ούτε ένα όμως! Όλοι μου έλεγαν οτι είναι μια χαρά χαρακτήρας, φιλική, αστεία κοπέλα κτλ.. Και αναρωτιόμουν εγώ μα πως γίνεται να είναι και τόσο όμορφη και να μην την έχει ψωνίσει. (γιατί συνήθως κάθε κοπέλα που έχει λίγο καλύτερη εμφάνιση από το μέσο όρο, ή λίγο μεγαλύτερο μπούστο εδώ που τα λέμε, την ψωνίζει από αρκετά μικρή ηλικία).

Ήμουν μέσα στο κέφι, πρώτη φορά έλεγα ας πάω σχολείο να ξαναδώ την Ανδριανή. Μέχρι που πλέον δεν ήμουν εντάξει. Πριν προλάβω να το καταλάβω, το επίκεντρο της καθημερινότητάς μου, του κόσμου μου είχε γίνει αυτή. Μιλούσα κάθε μέρα στην παρέα μου για αυτή, την κοιτούσα συνέχεια, την σκεφτόμουν στο μάθημα, στο διάλειμμα, στο σπίτι, στο φροντιστήριο, στο γυμναστήριο, και λίγο πολύ οπουδήποτε αλλού πήγαινα, και καθώς την σκεφτόμουν, εμφανιζόταν αυτό το χαζό χαμόγελο στα χείλη μου. Αργότερα έγινε πιο σοβαρό. Άρχισαν αυτές οι βαδυστόχαστες φιλοσοφικές σκέψεις και εσωτερικοί διάλογοι με τον ευατό μου. Και αν αυτό το ενα, και αν αυτό το άλλο, και πως γίνεται αυτο, και πως γίνεται εκείνο. Άρχισα να την ποθώ ειλικρινά πολύ, σκεφτόμουν πώς θα ήταν αν έκανα ό,τι έκανα στη ζωή μου με αυτή στο πλάι μου, και ήταν πραγματικά υπέροχο. Ξεκίνησα να σκέφτομαι για μια μακροχρόνια σχέση, σαν αυτές που προβάλλονται στις ταινίες, που αρχίζουν από το λύκειο, εξελίσσονται σε αρραβώνα και ύστερα σε γάμο, τελειώνοντας με το ζευγάρι να χωρίζει, όταν τους χωρίζει ο θάνατος πλέον. Και τι δεν θα έδινα για μια τέτοια σχέση με την Ανδριανή..

Ένιωθα τον έρωτα να κυλάει στις φλέβες μου. Υπήρχε καθ'όλο το 24ωρο κάτι που με έκανε ανήσυχο. Όλες τις ώρες που δεν ήταν τριγύρω ένιωθα σα να έχανα κάτι από τη ζωή, σα να χάνεις επεισόδια από την αγαπημένη σου σειρα καθώς παίζεται. Όλα αυτά σε μένα, έναν 16χρονο που ποτέ δεν είχε κρατήσει σχέση πάνω από 3 εβδομάδες, που ποτέ δεν του άρεσε, δεν "κόλλαγε", σε μια συγκεκρίμενη κοπέλα για περισσότερο απο 15 μέρες. Αυτό συνεχίστηκε για πολλούς μήνες.

Κάπου ενδιάμεσα είπα σε μια φίλη μου να μου την γνωρίσει, την γνώρισα, της μίλησα για 3 λεπτά σε ένα διάλειμμα και αυτό ήταν. Της έκανα μια χαζή ερώτηση για το ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει, ενώ ήθελα να της πω τόσες χιλιάδες πράγματα. Έπειτα από κάποιο καιρό(Ιούλιος 2013), αφού την κοιτούσα όλη την σχολική περίοδο επίμονα στο σχολείο, καθώς ήμουν facebook κάνοντας τίποτα, μου στέλνει μήνυμα. Ακριβώς την ίδια στιγμή στέλνει και μια φίλη της. Δεν άργησα να καταλάβω οτι μάλλον με τρόλλαραν και οι δυο μαζί. Παρ'όλα αυτά, κυριολεκτικά πέταξα απ'τη χαρά μου. Εκείνο το χρονικό διάστημα, όταν με έβλεπε έξω τα Σάββατα μου έλεγε ένα <<Γεια>>, μερικές φορές έδινε και ένα χαμόγελο. Ε και γω, με το μυαλό απεγνωσμένο για αυτό, σκέφτηκα οτι για πρώτη φορα νοιάστηκε για μενα.

Κυλούσε ο καιρός, και σταδιακά, σταμάτησαν τα χαμόγελα μέχρι που κόπηκαν και τα απλά "Γεια". Ήρθε η νέα σχολική χρονιά και τώρα νιώθω χειρότερα από ποτέ. Δεν ξέρω αν όλα υπήρξαν στη φαντασία μου ή όχι. Έχω αμφιβολίες για τα πάντα. Τώρα, Οκτώβριος του '13, πηγαινοέρχομαι σχολείο με την ελπίδα, κάθε μέρα, οτι αυτή η μέρα θα είναι διαφορετική. Οτι κάτι θα αλλάξει, κάτι θα γίνει ματαξύ μας. Μάταια όμως. Πλέον σπάνια με κοιτάζει, βασικά ούτε καν με κοιτάζει.

Πιστεύω οτι με μισεί ή με αντιπαθεί κατά μεγάλο βαθμό. Αυτή μάλλον ξέρει μόνο ότι την "γουστάρω", αλλά είναι πολύ πιο πολλά από αυτό. Για πρώτη, πραγματικά, πρώτη φορά εκτιμώ ένα κορίτσι όχι μόνο για την εμφάνιση της, αλλά για τον χαρακτήρα της, γι'αυτό που είναι. Για μένα, όλα σε αυτό το κορίτσι είναι τέλεια. Είμαι της άποψης οτι μόνο ο Θεός είναι τέλειος, αλλά η Ανδριανή είναι όσο τέλεια όσο ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει. Ερωτήσεις που έχω κάνει στον ευατό μου αμέτρητες φορές, της φύσης "θα ήθελες να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου με αυτό το κορίτσι?, αν ήταν ο μόνος τρόπος, θα έδινες τη ζωή σου ώστε να συνεχίσει να ζει αυτή?" πάντα έρχονται απαντημένες με μια κοινή απάντηση, <<Ναι>>. Δεν ξέρω για αυτά. Αυτό που ξέρω είναι οτι δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στα μαθήματά μου, δεν μπορώ να μην την σκέφτομαι συνεχώς, η όρεξή μου για οτιδήποτε κόβεται όταν την σκέφτομαι και όλα φαίνονται μικρά και ασήμαντα σε σχέση με αυτή. Υπήρξαν και φορές που πήγα στη εκκλησία και άναψα δυο κεριά, ένα για μένα και ένα για αυτην. Θέλω πάντα να είναι ευτυχισμένη και υγιείς, έστω και μακριά μου. Θα ήθελα όμως, όσο τίποτα να την έχω κοντά μου..

Ο τρόπος που μιλάει, που γελάει, που κοιτάει, ο τρόπος που κάνει τα πάντα μου αρέσει. Σκέφτομαι να της κάνω ένα δώρο. Ό,τι ένιωθα την πρώτη στιγμή που την ερωτεύτηκα, έτσι νιώθω και τώρα, τόσο δυνατό και αληθινό συναίσθημα. Περίπου ένα χρόνο τώρα έτσι ζω. Και έχω κουραστεί. Δεν μπορώ όμως να σταματήσω να νοιάζομαι και αυτό με ανησυχεί. Τέλος πάντων, δεν μπορώ να γράψω άλλα, και όμως υπάρχουν τόσα που δεν είπα.



Ελπίζω να υπάρχει κάποιος που να πάρει οτι είπα στα σοβαρά, γιατί εννοώ κάθε λέξη. Οι φίλοι μου δεν μπορούν να κάνουν τέτοιου είδους συζητήσεις. Ίσως δεν είναι αρκετά ώριμοι γι'αυτό. Είναι, παρ'όλα αυτά πολύ καλά παιδιά. Ζητάω συγγνώμη για τυχαίον ορθογραφικά λάθη. Να είστε όλοι καλα.

Και Ανδριανή, είμαι πεπεισμένος πως σε αγαπώ, δεν σε εχω ερωτευθεί απλά. Όπου και να σαι, να ξέρεις οτι σε σκέφτομαι κάθε στιγμή...

Άβαταρ μέλους
DGeorge
Honorary Member
Δημοσιεύσεις: 3757
Εγγραφή: 13 Σεπ 2007 12:59
Τοποθεσία: Καλλιθέα Γενικώς

Ίσως να ναι αγάπη τελικά...

Δημοσίευση από DGeorge » 24 Οκτ 2013 11:14

Φίλε Κώστα, Πολλή Πολλή Καλημέρα σου!:D
Όποιος πει ότι δεν έχει βιώσει το ίδιο, ή αντίστοιχο συναίσθημα, στα χρόνια εκείνα της Ζωής του, θα λέει -λίαν επιεικώς- χοντρά ψέμματα.
Ψάξε και διάβασε το Βιβλίο του Ιωάννη Δ. Κονδυλάκη, "Η Πρώτη Αγάπη"... Είναι σαφέστατο διήγημα!
Μπορώ, με όλη την Ευθύνη των Λόγων και των Γραφόμενών μου, να σε διαβεβαιώσω, ότι αυτό που βιώνεις, είναι -ο,τιδήποτε άλλο εκτός- από Αγάπη!
"Σου αρέσει" Ναί!, "Σε ξεσηκώνει" Ναί!, ίσως να μιλήσεις και για "Πρωτόγονο Έρωτα" Ναί!!
... Όμως -Προς Θεού- Όχι Αγάπη!
Ας μην μ@@@κιζόμαστε σαν τους Αγγλόφωνους, όπου με τον όρο 'Love' εννοούν "τα πάντα και σε τιμή ευκαιρίας!"
Η Αγάπη φίλε μου είναι Πάάάάάρα Πολύ Βαρειά Κουβέντα. Μπορεί να φτάσει να απαιτήσει μέχρις ακόμα και την υπέρτατη θυσία: "Να την βλέπεις καθημερινά, να είναι ευτυχισμένη με κάποιον άλλον, (ακόμα και τον καλύτερο φίλο σου) και να πρέπει να είσαι Αληθινά χαρούμενος γι'αυτό..." Απλώς, επειδή την Αγαπάς!
Αντίθετα, ο Έρωτας είναι βίαιος. Είναι εγωιστικός, πρωτόγονος. Έχει μέσα του Σεξουαλικές παρορμήσεις! Η βία των παρορμήσεων αυτών προέρχεται καθαρά από τις Ισχυρότατες Γενετήσιες Ορμόνες της ηλικίας σου. (Όσο περνούν τα χρόνια εξασθενίζουν)

Φιλικές-φιλικότατες Συμβουλές/Προτάσεις και Σχόλια:

1) Προς Θεού μην την πιέσεις για ο,τιδήποτε! Θα νοιώσει σαν να την πνίγεις. Θα νοιώσει Βία, Απειλή από μέρους σου, και (ως Φυσιολογικότατη αντίδραση) θα σπεύσει να αμυνθεί (Θα σου συμπεριφερθεί άσχημα-εχθρικά, θα απομακρυνθεί από κοντά σου, κλπ)
2) Έχε διαρκώς στον Νου σου το εξής: "Αν δεν σε 'θέλει', δεν της αλλάζεις Γνώμη (βραχυπρόθεσμα), ακόμα κι αν της χτίσεις δικό της Παρθενώνα!" δείχνοντάς της ότι την έχεις για Θεά... :wink:
3) Κάποιες Εταιρείες έβαζαν τους Πωλητές τους εμπρός σε μεγάλους καθρέφτες, και τους έλεγαν: "Ιδού ο πελάτης σας! Πείστε τον ότι πρέπει να αγοράσει το προϊόν σας!"
Ο συγκεκριμένος 'πελάτης' γνωρίζει κάθε στιγμή πότε του λες Αλήθεια, πότε Ψέμμα, πότε Αδιαφορείς, πότε Ενδιαφέρεσαι, κλπ. Ο 'πελάτης' σου, απλώς, είναι Εσύ!
Μπορείς λοιπόν με παρόμοιο τρόπο να συζητήσεις με τον Εαυτό σου, τι ζητάς -Ακριβώς- από τη συγκεκριμένη κοπελιά, αλλά και τι είσαι διατεθημένος να δώσεις γι'αυτό που ζητάς.
4) Αν σου αρέσει αυτό, κάνε -όταν μπορείς- μεγάλους περιπάτους, συζητώντας -γι'αυτήν- με τον Εαυτό σου, τον 'Κωστή'. (Ξέρεις... Ο 'Κωστής' δεν πολυσηκώνει μαϊμουδιές! Δεν πείθεται εύκολα ότι πετάει ο γάϊδαρος! :wink: )
Μπορώ άνετα να σου δώσω ερεθίσματα για συζήτηση με τον 'Κωστή':
- Εσύ τι είσαι διατεθημένος να δώσεις γι'αυτήν; (Πώς είπατε; Μόνο την Απολλώνια Ομορφιά σου;) Μάλλον δεν φτάνει! Έχει ημερομηνία λήξης, όπως φυσικά και η δικιά της. Μάλλον θα πρέπει να πιάσεις κανένα βιβλίο (ό,τι Θέμα σου αρέσει!)
- Μπορείς να τη φανταστείς (το Photopshop κάνει θαύματα) με το πρόσωπο και την κορμάρα σε πλισέ έκδοση; Μπορείς να πείσεις τον Κωστή, ότι και τότε θα την θέλεις όπως και τώρα;
- Ξέρεις πόσες Σχέσεις, και με πόση Βία, διαλύθηκαν και διαλύονται καθημερινά, όταν ήρθε η ημερομηνία λήξης της Σαρκικής Ομορφιάς; ...Όταν βγήκαν 'στον αφρό' κωλοχαρακτήρες, που ήταν καλά κρυμμένοι μέσα και πίσω από κάτι θεϊκές κορμάρες/πρόσωπα; (Ερώτηση από 'Κωστή:) "Είσαι σίγουρος ότι γνωρίζεις τον δικό σου χαρακτήρα, πριν κουβεντιάσουμε για τον χαρακτήρα της;"

Ωστόσο, ενώ εσύ θα 'κουβεντιάζεις' με τον Εαυτό σου, θα συμβαίνουν ταυτόχρονα και τα εξής:
Από τη μία (διαβάζοντας κιόλας) θα ανεβαίνεις πνευματικά-νοητικά (σιγά-σιγά, σκαλί-σκαλί), αποκτώντας Ισχύ Γνώσης (ακόμα και μιλώντας με τον 'Κωστή').
Από την άλλη όμως θα απαγκιστρώνεσαι και από τη μανία τη σχετική με την κοπελιά.
Θα δεις πάλι την Ομορφιά να υπάρχει Απέραντη σε πολλά σημεία, σε ανθρώπους, σε γεγονότα, σε καταστάσεις, πέρα και έξω από αυτήν την κοπελιά. Θ'αρχίσεις σιγά-σιγά να βλέπεις τα πράγματα πιο ψύχραιμα, πιο νηφάλια. Οπότε πλέον θα αποκτήσεις πάλι-εσύ και τον έλεγχό τους (των πραγμάτων).

Τότε -πραγματικά πολύ πιό άνετος- θα της δώσεις την ευκαιρία να σου δείξει αν σε θέλει κι αυτή, ή όχι.
Αν δεν σε θέλει, απλώς -άνετα πλέον- την παρακάμπτεις, και συνεχίζεις την Ζωή σου.
Αν σε θέλει, προχωράς -πάλι άνετα- έχοντας εσύ πλέον (και όχι οι ορμές σου) τον έλεγχο των πράξεών σου, τον έλεγχο των καταστάσεων... Τον έλεγχο της Σχέσης σου!

Πάντως δεν θα εκπλαγώ, δεν θα είναι ούτε η πρώτη, ούτε κι η τελευταία φορά, όπου μετά τα τόσα-όσα, ξυπνήσει η 'Επιθυμία' και στην κοπελιά.
Φαντάσου τότε λοιπόν το σκηνικό: "Σηκώνεται με αιθέριες κινήσεις, λάμποντας μέσα στην εκθαμβωτική ομορφιά της, και κατευθύνεται με χαρακτηριστική σιγουριά προς τον άντρα που -μέχρι τότε- πεισματικά βασάνιζε. Είναι πάνω από σίγουρη, ότι στο αντίστοιχο νεύμα της, αυτός θα τρέξει αμέσως κοντά της σαν υπάκουο κουτάβι, κουνώντας την ουρά του, έτοιμος να ικανοποιήσει κάθε της επιθυμία. Τον κοιτάζει κατευθείαν στα μάτια ξέχειλη από λαγνεία :beauty:
Μετά από ελάχιστα λεπτά απόλυτης αισθησιακής σιωπής, αυτός, ανταποκρινόμενος στην λάγνα αίσθησή της, σηκώνει το δεξί χέρι, παίζει στα χείλια του (επίσης με αιθέρια κίνηση) εκείνο το παιδιάστικο κοροϊδευτικό, με τα τέσσερα δάχτυλα πάνω στα χείλια, και σηκώνεται και φεύγει.... Με κάθε άνεση!
(Σκηνοθεσία, σκηνικά - κοστούμια δικά μου) :lol::lol::lol:
Αυτό λέγεται Ξενέρωμα σε κάθε ορολογία και σε κάθε Γλώσσα Παγκοσμίως. (Πολύ Βίπερ Νόρα διαβάζω!):hammer::hammer::lol::lol::lol::lol:
Ελπίζω να σε βοήθησα! :D

KostasMas97
Δημοσιεύσεις: 2
Εγγραφή: 23 Οκτ 2013 21:26

Ίσως να ναι αγάπη τελικά...

Δημοσίευση από KostasMas97 » 24 Οκτ 2013 13:01

Φίλε Γιώργο, σε ευχαριστώ πολύ για την σαφέστατη απάντηση! Θα αξιοποιήσω τις συμβουλές σου, αν και μερικά ερωτήματα τα έχω σκεφτεί και απαντήσει επανειλημμένες φορές. Θα δώσω αρκετή σκέψη σε όσα μου είπες και ελπίζω όλα να πάνε καλά.


Και πάλι, σε ευχαριστώ! Καλή σου μέρα.

Άβαταρ μέλους
cordis
Administrator, [F|H]ounder, [C|S]EO
Δημοσιεύσεις: 27642
Εγγραφή: 09 Οκτ 1999 03:00
Τοποθεσία: Greece
Επικοινωνία:

Ίσως να ναι αγάπη τελικά...

Δημοσίευση από cordis » 24 Οκτ 2013 17:57

Κώστα το μεγαλύτερο λάθος που έχεις κάνει είναι στην επιλογή του forum.

Μόνο τεχνολογικές συζητήσεις γίνονται εδώ.

Σε ευχαριστώ.
Δεν απαντάω σε προσωπικά μηνύματα με ερωτήσεις που καλύπτονται από τις ενότητες του forum. Για ο,τι άλλο είμαι εδώ για εσάς.
- follow me @twitter

Κλειδωμένο

Επιστροφή στο “Επικαιρότητα & Διάφορες Συζητήσεις”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 0 επισκέπτες